Pestkoppen

Tags

, , , ,

Dat ik persoonlijk geraakt wordt door een nieuwsverhaal, overkomt mij zelden. Als journalist zie en hoor ik dagelijks de gruwelijkste dingen voorbij komen en steeds sneller glijdt het van me af. De aanslagen in Brussel, moordpartijen in Aleppo of een filmpje van een soldaat die onthoofd wordt, ik vind het erg, maar ik ben er ergens immuun voor geworden. Het doet mij persoonlijk niks, als ik thuis kom, laat ik mijn werk achter me. Dat moet ook wel als je dagelijks met nieuws bezig bent, anders slaap je nooit meer.

Maar vanmiddag moest ik een paar keer slikken toen ik de telefoon neerlegde. Ik had net een pestcoach gesproken, iemand die dagelijks voor volle klassen staat om te vertellen over zijn ervaringen. De man, een oud-basketballer, werd jarenlang gepest omdat hij erg lang en enorm mager is. Hij had zichzelf de schuld aangepraat van de dood van de 15-jarige Tharukshan uit Heerlen, die afgelopen weekend zelfmoord pleegde. De pestcoach wilde namelijk altijd en overal hulp bieden en was hier te laat geweest. Het wrange was zelfs dat hij vier jaar terug uitgenodigd was door het Grotiuscollege om daar een clinic te geven, maar dat was niet doorgegaan.

Het raakte mij, omdat het mij deed denken aan mijn eigen kindertijd. Meer dan 20 jaar geleden werd ik ook gepest. Ik had een bril en een bloempotkapsel, voor sommige van mijn klasgenootjes reden om mij te treiteren. Maar zoals de oud-basketballer al zei: die treiteraars waren helemaal niet het ergste. De rest van de klas was veel erger. De meelopers, die soms een klein duwtje gaven, de kinderen die je recht in je gezicht uitlachten en de leraren die het allemaal niet serieus namen. Het ergste gevoel wat je kunt hebben is dat je ergens niet geaccepteerd wordt zoals je bent, of dat het zonder jou veel fijner zou zijn. Het werd erger toen de enige vriendjes die ik had, de school verlieten omdat ook zij gepest werden. Gelukkig, omdat ik ook snel van school wisselde, stopte het pesten, maar nog altijd denk ik soms terug aan die tijd en aan die mensen.

Op die andere school veranderde ik. Ik zocht snel de zwakste van de klas op en begon geintjes te maken over die persoon. Van gepeste veranderde ik in een pester, om zo snel mogelijk in de groep van de stoere en leuke jongens opgenomen te worden. Pas toen de meester en mijn moeder mij erop wezen dat ik nu hetzelfde deed als mij overkomen was, had ik door wat ik aan het doen was. Maar ik was wel veranderd. Sindsdien heb ik een enorm grote bek, stel ik me nauwelijks kwetsbaar op en maak ik op elk geschikt en ongeschikt moment de grofste grappen. Of dat is wie ik écht ben of wie ik ben geworden door de pesterijen, weet ik niet. Dat durf ik niet te zeggen.

Het gesprek met de pestcoach raakte mij ook enorm, omdat hij zich elke dag opnieuw kwetsbaar opstelt. Elke dag opnieuw vertelt hij zijn verhaal en zegt hij wat hem overkomen is. Hij confronteert als het ware iedere dag zijn pesters, nu in de vorm van nieuwe pestkoppen die een ander willekeurig slachtoffer hebben. Zelf heb ik nooit de behoefte gehad om mijn demonen te zien. Als ik weet dat één van mijn vroegere pestkoppen ergens is, dan ben ik daar niet. Nog steeds niet, dik twintig jaar nadat ze mij pestten. Het is een zorgvuldig muurtje dat ik in al die tijd opgetrokken heb en waar ik mij veilig voel. Dat ik succesvol ben, in een grote stad in een topappartement woon en een superleuke vriendin heb, weet ik allemaal wel, maar dat doet er op dat moment niet toe. Als ik in mijn ooghoek mijn pesters zie, dan ben ik weer dat kleine jongetje met die NafNaf-bril en dat bloempotkapsel.

Dat pesten zo ver kan gaan dat je na de vakantie niet meer naar school wil en dat je er dan een eind aan maakt, is verschrikkelijk. Dat gevoel heb ik gelukkig nooit gehad. Dat het een levenslange last is, dat kan ik wel beamen. De een praat er elke dag over, de ander stopt het weg. Maar dat het in je ziel snijdt, kan ik je met zekerheid zeggen. Met trillende handen las ik het verhaal over die 15-jarige jongen die er zelf een einde aan maakte. De enige reactie die ik kon geven was mijn eigen verhaal, het verhaal van wat pesten nu met een 31-jarige journalist nog doet. En ik kan oproepen doen en boos zijn, maar een kijkje in mijn ziel is alles wat ik je kan geven. En dat heb ik nooit eerder gedaan.

Brief aan Kevin van de Toekomst

Tags

, , , , , ,

Beste Kevin van de toekomst,

2015 is bijna voorbij. Geen slecht jaar, al zeg ik het zelf. Qua werk liep alles soepel en ook in mijn privéleven was het voortvarend. Maar daar hoef ik jou niks over te vertellen, dat weet je allemaal al. Net als dat je weet waarom ik schrijf en wat ik ga schrijven, maar dat neem ik maar even voor lief. Ik moet het nu eenmaal kwijt.
future
Want naast dat alles voortvarend gaat, maak ik mij zorgen. Zorgen over jou, over Kevin van de toekomst. Want hoewel het er allemaal rooskleurig uitziet, weet ik niet hoe lang dat nog duurt. Neem bijvoorbeeld mijn status als freelance journalist. Met alle veranderingen die er aan zitten te komen op het gebied van freelance-werk, weet ik niet hoe het verder gaat. Heb ik volgend jaar nog wel genoeg werk bij mijn opdrachtgevers? Zijn er snel andere opdrachtgevers te vinden, zodat ik toch elke maand weer aan mijn huur kan voldoen? Wat betekent het afschaffen van de VAR-verklaring voor mij? Allemaal vragen die aan het eind van dit jaar door mijn hoofd spoken.

Net als mijn woonsituatie, ik zit nu prima, maar wat als ik verder wil? De huren zijn onbetaalbaar en een hypotheek krijg ik met mijn inkomsten nooit. Misschien voor een bezemkast of een garagebox in de Bijlmer, maar meer zit er niet in. Ik vraag me dus af hoe jij dat opgelost hebt. Net als bijvoorbeeld de situatie met je auto. Die van mij zul je vast niet meer hebben, dat ding is nu al zo goed als op. Of hoe het afgelopen is met die jongen die er met onze identiteit vandoor gegaan is. Hebben ze hem nog eens gevonden, is die zaak tegen hem ook echt van de grond gekomen?

Maar ik maak mij niet alleen zorgen over persoonlijke dingen. Ergens is de terroristische dreiging van 2015 iets waarvan ik verwacht dat dat de komende jaren alleen maar meer gaat worden. Als je mij zou kunnen zeggen wanneer en waar die aanslag in Nederland plaats gaat vinden, dan beloof ik dat ik daar weg blijf. De uitslag van de volgende Tweede Kamerverkiezingen zou ook prettig zijn. Dan weet ik of ik überhaupt nog in Nederland moet blijven, of dat ik een ander land moet omarmen. Goh, er is zo veel dat ik zou willen weten. Ook kleine dingen, zoals vliegende auto’s, hoe zit het daarmee? En de plannen om een kolonie op Mars te stichten, is dat onderhand gelukt?

Het liefst heb ik dat je mij terugschrijft met de woorden: ‘Maak je geen zorgen, het is allemaal goed gekomen.’ Maar terugschrijven, dat doe je voorlopig niet. Want ik moet eerst jou worden. Ik moet het helaas allemaal zelf ondergaan, moet zelf tegen de dingen aanlopen en moet mijzelf uit de problemen helpen als ik er in kom. Het beste wat ik kan hopen, is dat ik over vijf jaar weer achter mijn computer schuif en als antwoord op deze brief de volgende woorden schrijf: ‘Maak je geen zorgen, het is allemaal goed gekomen.’

Groet en tot later,

Kevin

Sieb

Tags

, ,

Wachtend op twee vrouwen in een leeg café aan de Van Baerlestraat, denk ik terug aan een van de eerste keren dat ik Amsterdam bezocht. Dat was in de tijd dat er nog rookcoupe’s waren in de trein. Dat weet ik nog, omdat de maat met wie ik was zonodig moest roken op de lange weg vanuit Heerlen. We waren net 18, of nog net niet.
Rodajcstadionmetlogo

Met een bal onder onze arm reisden we af naar het verre noorden. Waarom we een bal bij ons hadden, weet ik nog altijd niet. Maar ach, we namen ook wel eens een bloemkool mee naar vreemde steden, dit viel dus wel mee. In Utrecht al begonnen we te ballen. Eerst op het centraal station, later voor de stadswinkel, waar die vriend van mij zich ging inschrijven. Om een jaar later weer naar Den Haag te vertrekken, maar dat wisten we toen nog niet.

Daarna door met de trein naar Amsterdam, want we waren toch al in het hoge noorden. Op de Dam deden een paar Marokkanen mee met voetballen, maar dat verveelde al snel. We gingen snel richting de Wallen, die toen nog gewoon vol met hoeren stonden en nog niet vervuild waren met hippe boetiekjes. En ja hoor, waar anders dan op de Wallen kom je Limburgse maten tegen? Tom en Sieb waren het, die toevallig net als wij op die dag door Amsterdam wandelden.

En nu is die laatste dood. Rob Siebers, net als ik nog maar dertig jaar oud. Twee weken geleden ineens vage klachten, afgelopen week overleden. Uit het niets. Zo ben je gezond, zo ben je er niet meer. Ik kan me nog ellenlange verhalen herinneren die ik hem vertelde, en dan dezelfde tijd die ik besteedde om dat in zijn juiste oor te vertellen, omdat hij aan een kant doof was. Misschien wel in hetzelfde jaar als dat ik een balletje met hem trapte terwijl drie verveelde Slowaakse hoeren stonden te kijken op de Wallen, beleefde ik een legendarische wedstrijd met hem in Arnhem.

Roda JC speelde de halve finale van de KNVB-beker tegen Vitesse en won door een goal van Davy Zafarin uit in Arnhem. Met de trein was ik daar gekomen, maar doordat die goal pas in de verlenging viel, was de laatste trein richting het uiterste zuiden van het land al vertrokken. Er zat dus niets anders op dan de bus terug te pakken. Omdat ik en een vriend verstekelingen waren, was er geen plaats. Maar Sieb was één van de gasten die al langer met de bus ging en die verzekerde de kale koppen en gasten met tattoo’s dat de twee knaapjes – gehuld in polo – oké waren. De terugreis was één groot feest.

Soms heb je van die mensen waar je zeker een jaar niet aan kan denken. Rob Siebers was voor mij zo iemand. Maar toch was hij elke keer weer even leuk, even vriendelijk en even geïnteresseerd als altijd. Hij was oprecht een supermooie vent, een kerel waarop je kon bouwen. De laatste keer dat ik hem zag, was waarschijnlijk meer dan een jaar geleden. De laatste keer dat ik mij kan herinneren was bij de eerste wedstrijd van Roda JC in de Jupiler League. Ik heb hem toen nog een biertje gegeven, hij was zijn pinpas vergeten. Ik zou nog altijd een biertje terug krijgen. Laat maar zitten, Sieb. Het is goed zo.

Open brief aan Kevin Goes, deel 3

Tags

, , , ,

Beste ‘Kevin’,

Drie keer is scheepsrecht. Niet alleen bij mijn blogs, maar blijkbaar ook met huurcontracten afsluiten. Of, in dit geval, contracten proberen af te sluiten. Want er klopte iets niet. Althans, dat vermoeden had de woningcorporatie in Nijmegen waar je aanklopte om nog een huurwoning te huren. Dat trucje was al (minstens) twee keer gelukt, dus waarom zou het nu niet lukken?
aangifte
Maar iemand die woont in Heerlen, werkt in Amsterdam en een huurcontract in Nijmegen af wil sluiten, is verdacht. Zeker als hij dan ook nog eens een vrij Nederlandse achternaam heeft, maar zelf zeker niet uit dat land komt. Dus gingen ze zoeken op internet, in Nijmegen. Gewoon, Kevin Goes intikken en kijken wat er uit komt. Nou, daar kwamen dus twee open brieven van mij aan jou uit. En een bericht in de Limburgse kranten, een bericht in de Telegraaf en een gesprek op Radio 1.

Nee, ik heb je niet zelf gevonden, die eer kan ik niet opstrijken. Maar ik geloof wel dat ik flink geholpen heb. Zonder mijn brieven had je nu een derde huurcontract gehad, had je waarschijnlijk nu weer een wietplantage ingericht en had ik nog meer gezeur aan mijn hoofd gehad. Want zo voelt het vooral. Ik ben vooral niet zielig of bang, maar de extra moeite die ik kwijt ben met dit alles, is ronduit irritant.

Over irritant gesproken, de politie heeft niet eens de moeite genomen om mij te bellen. Via een berichtje op Facebook werd mij duidelijk gemaakt dat ik moest bellen met een woningcorporatie in Nijmegen. Toen kreeg ik te horen dat ze je uitgenodigd hebben voor een gesprek en dat toen de politie binnengevallen is om je op te pakken. Daar was wat overtuigingskracht voor nodig vanuit de woningcorporatie. De politie vindt dit soort verhalen namelijk te lastig, er is geen capaciteit om met identiteitsfraude af te rekenen.

Dat is mij letterlijk verteld, net aan de telefoon. En ik begrijp het ook wel, jij bent namelijk niet de baas. Jij bent maar een loopjongen die er met een paspoort op uitgestuurd wordt om huurcontracten af te sluiten. Waarschijnlijk als ik met mijn civiele zaak tegen jou begin, is er niets meer om te krijgen. Jij zal wel helemaal niks hebben en de grote jongens die achter je staan, zijn onzichtbaar. Nee, voor jou en voor mij loopt dit met een sisser af. Misschien maar beter ook.

Maar waar ik mij wel over verbaas, is dat jullie het nog een keer geprobeerd hebben met mijn paspoort. Ik schatte jullie hoger in. Dat jullie onderhand wel zouden weten dat ik nu op de hoogte zou zijn en dat jullie al lang weer met een ander paspoort bezig waren. Nu weet ik tenminste dat ik de komende maanden nog veel meer brieven van incassobureau’s kan verwachten. Ben ik blij dat ik je naam en adres krijg, kan ik het allemaal gewoon doorsturen.

Tot snel,

Groeten!
Kevin

Open brief aan Kevin Goes, deel 1
Open brief aan Kevin Goes, deel 2

Open brief aan Kevin Goes, deel 2

Tags

, ,

Hoi Kevin,

Het is alweer bijna twee maanden geleden dat ik op de hoogte werd gebracht van jouw (of mijn, ik snap het niet meer helemaal) bestaan. Als ik de kosten bij elkaar op zou tellen die ik zelf alleen al kwijt ben om jouw rotzooi op te ruimen, dan was ik nu meer dan duizend euro rijker. Dagen die ik niet heb kunnen werken en dus ook niet heb kunnen declareren om dingen te regelen, een nieuw paspoort, honderden kilometers die ik in de auto heb gezeten, tel het allemaal maar op.
paspoort
Maar ik schrijf je nu, omdat ik dankzij jou voor het eerst voor de rechter mag verschijnen. Natuurlijk ben ik wel eens in een rechtszaal geweest, als journalist is dat niet zo raar, maar dit is toch anders. Ik moet namelijk aantonen dat ik mezelf ben en niet de versie die jij aan mensen voorschotelt. Bij het eerste incassobureau dat op mijn stoep stond met een kleine rekening van zo’n 13-duizend euro, had ik het geluk dat ik iemand kende. Bij dit deurwaarderskantoor is dat niet zo en die nemen zelfs met een proces verbaal geen genoegen.

Tja Kevin, ik ging dus al aangifte doen, maar de politie geeft zoiets dus niet door aan de instantie die gedupeerd is. Dat lijkt misschien logisch, maar als ik je dan vertel dat de politie eerst mij belde na een aangifte van die instantie, is een terugkoppeling niet al te moeilijk, zou je denken. Maar goed, de politie heeft blijkbaar andere dingen aan haar hoofd. Identiteitsfraude is niet het eerste probleem dat zij op willen lossen.

Je bent natuurlijk ook moeilijk te vangen. Het enige dat we van je hebben is een foto, een wazige bovendien. Oh, en een bankrekeningnummer, een telefoonnummer, een e-mailadres en loonstrookjes van waar je gewerkt hebt. Nu is het zo dat ik geen reactie krijg op mijn mails (deze zal ook wel onbeantwoord blijven) en ligt je telefoon waarschijnlijk op de bodem van de Amstel. Bij je bank ben ik bijna zo ver dat ik je rekening in mag zien en bij je oude werk kennen ze je niet. Misschien binnenkort maar eens langs gaan met je foto.

Wat ik eigenlijk het meest hoop, is dat het hier bij blijft. Dat jij je plezier gehad hebt, je bent er zonder schade vanaf gekomen en dupeert nu weer iemand anders. En dan hoop ik dat je snel eens tegen de lamp loopt. Maar val mij niet meer lastig. Ik ben er wel klaar mee. Ik wil graag weer helemaal mijzelf zijn.

Groet en hopelijk tot nooit,

Kevin

Open brief aan Kevin Goes, deel 1

Open brief aan Kevin Goes

Beste ‘Kevin’,

Van alles wat je van me kon stelen, vind ik mijn identiteit het meest eng. Een televisie kan ik vervangen, een fiets ook, maar van mijn identiteit heb ik er maar een. En jij vond het nodig om die over te nemen. Je lijkt in de verste verste niet op mij, maar je doet je voor als Kevin en huurt appartementen op mijn naam, sluit rekeningen af en zelfs op je voicemail zeg je dat je Kevin Goes bent.
Wietplantage 1200 volgroeide planten Industrieweg Soest. 1 arrestatie.
En weet je, ‘Kevin’, ik ben niet eens boos. Ik ben eerder benieuwd wie je echt bent. Wat je doet en hoe je erbij gekomen bent om mijn identiteit over te nemen. Ik vraag me ook af hoe je aan mijn paspoort gekomen bent, maar dat is niet mijn eerste zorg. Het meest nog vraag ik me af wat je nu aan het doen bent. Of je, net als ik, gewoon lekker op de bank zit en iets aan het schrijven bent. Of je ook met wazige boekideeën rondloopt in je hoofd, of je ook je best moet doen om van een niet al te sterk Limburgs accent af te komen en of je ook zo’n leuk rossig meisje met sproetjes als vriendin hebt.

Maar aan de andere kant wil ik me helemaal niet verplaatsen in jou. Ik wil niet weten hoe je in deze situatie verzeild geraakt bent, dat je zo nodig iemand anders zijn identiteit over moest nemen en op zijn naam een wietplantage in een appartement in Dordrecht moest plaatsen. Ik ben als de dood dat ik nog allerlei rare dingen tussen mijn post vind en dat ik dus elke keer moet aantonen dat ik niet die zwaar donkere gast ben die jij beweert dat ik ben. Of jij bent. Ik snap eindelijk mensen met een identiteitscrisis.

Vinden zal ik je waarschijnlijk nooit. Dat vind ik wel jammer. Niet omdat ik je op wil jagen, maar ik wil antwoord op de vele vragen waarmee ik zit. Want dat is het vooral, ik ben vooral ontzettend benieuwd naar hoe dit in godsnaam plaatsgevonden heeft. Ik sta niet snel versteld, maar jij hebt mij wel even doen schrikken met je vuile streek.

Waar ik nog het meest van opkijk, is trouwens dat je totaal niet gekeken hebt wiens identiteit je overgenomen hebt. Je kijkt even op facebook of LinkedIn en je ziet gelijk dat ik journalist ben. Iemand die tot de bodem gaat uitzoeken wie jij bent en wat je gedaan hebt. Ik heb al een foto van je, een kopie van je bankpas, je telefoonnummer, je e-mailadres. Ik weet waar je gewerkt hebt, of waar je zegt dat ‘ik’ gewerkt heb. Wellicht is het dom, misschien is het zelfs gevaarlijk, maar hier wint mijn nieuwsgierigheid het van mijn angst.

Wellicht dus tot snel,

Groet,

Kevin Goes

Open brief aan Jan Smeets, deel 2.

Tags

, , ,

pinkpop

Beste Jan,

Vorig jaar rond deze tijd was ik een beetje boos op jou, misschien kun je je dat nog wel herinneren. Ik had geen kaartje voor Pinkpop kunnen bemachtigen en dat reageerde ik af op jou. Had ik niet moeten doen, stom van me. Uiteindelijk is het vorig jaar allemaal goed gekomen, heb ik kunnen genieten van de Stones, lekker gedanst met vreemde meisjes bij de Arctic Monkeys en met bewondering gekeken naar een hemels schouwspel tijdens Metallica.

Ik vroeg vorig jaar om een Pinkpop waar op iedereen iets te zeuren heeft. Een programma met één of twee grote namen, opgevuld met troep. Gewoon, omdat ik dat gewend ben. Dit jaar heb je daar naar geluisterd en dat vind ik fijn. Het programma ontloopt net de middelmaat, maar dat hoort, dat is Pinkpop voor mij. Zo’n programma waarbij je na al die jaren gaat twijfelen of je nog wel naar Pinkpop moet gaan.

De keuze is vandaag voor mij gemaakt. Waarschijnlijk was ik wel gegaan, maar tegen de kracht van honderden illegale kaartenhandelaars, kan ik niet opboksen. Voor dit programma sta ik namelijk niet extra vroeg op om in een rij te gaan staan of om mijn computer aan te zetten. Wellicht had ik vanmiddag ergens een kaartje gekocht, of pas over twee weken. Want dit affiche nodigde daar voor uit.

Ik zag het alweer voor me, die paar dagen in juni. Met één blik op het programmaboekje zouden mijn vrienden en ik besluiten dat de camping waarschijnlijk gezelliger was dan wat er op de verschillende podia te vinden was. Een à twee bands per dag zien zou meer dan genoeg zijn en ik zou met een prima gevoel naar huis gaan. Wellicht is 180 euro een beetje veel voor een weekendje op een camping met wat achtergrondmuziek, maar voor mij werkte dat al jaren zo.

Maar als je dan op internet ziet dat één uur na de officiële verkoop er al kaarten te koop zijn voor 795 euro per stuk, dan breekt er iets in mij. En ik weet dat dat bij jou ook zo is. Die illegale handelaren die kijken niet naar het programma, die zien alleen dat Pinkpop vorig jaar een goudmijn was en daar willen ze nu op inhaken. Dit is wat Lowlands ook jarenlang overkomen is, de hype rondom het festival, niet om de muziek. Die handelaren gaan er voor zorgen dat het op deze uitverkochte Pinkpop straks helemaal niet zo druk is als iedereen zou denken en dat je drankomzet straks ontzettend tegenvalt.

Ik hoop dat ze één voor één opgespoord worden en dat die kaartjes weer gewoon in de vrije verkoop gaan. Dan zal ik er wellicht nog eentje kopen, voor de normale prijs. 180 euro voor een weekendje campingpret. Dat heb ik er voor over, meer niet.

Toch een hele fijne Pinkpop gewenst, Jan.

Groet,

Kevin Goes

Zie ook: Open brief aan Jan Smeets

Het Vrije Woord

Tags

, , , , ,

Kapot, ontredderd, neergeslagen. De beelden van de aanslag op Charlie Hebdo in Parijs gaan door merg en been. Niet vanwege de gruwelijkheid, maar vanwege de achtergrond. Deze aanslag is namelijk gericht op het vrije woord. Ik kende niemand persoonlijk op die redactie, maar toch raakt de barbaarse daad mij, u en eigenlijk iedereen. Ons wordt de mond gesnoerd.
deschreeuw
Ik wil het niet, maar toch denk ik meteen aan de setting. De redactie kwam bij elkaar voor een vergadering, zoals dat op redacties gaat. Er wordt gepraat over de inhoud van het magazine, wat gaat er wel mee en wat schuiven we naar volgende keer. Wie moeten we nog interviewen en welke cartoons plaatsen we. Er worden ideeën geopperd en evenzoveel ideeën worden afgeschoten. Alleen was dat deze keer letterlijk.

Straks moet ik met de fiets naar station Muiderpoort. Vanuit mijn huis rij ik dan langs het Oosterpark. Daar staat een beeld, waar ik elke keer even naar kijk als ik er langs fiets. De Schreeuw, zo heet het. Tien jaar geleden werd in de buurt van het Oosterpark Theo van Gogh vermoord, om waarschijnlijk eenzelfde reden als dat nu een redactie in Frankrijk afgeslacht is. Voor het verkondigen van een mening waar anderen het niet mee eens waren.

Vanavond als ik – denkend aan mijn Franse collega’s – langs dat beeld fiets, dan hoop ik dat mensen nu weer hetzelfde doen als tien jaar geleden. Opstaan voor het vrije woord. Want elke keer als er een laffe daad verricht wordt tegen de vrijheid van meningsuiting, worden we voorzichtiger. Gaan we langer nadenken over wat we schrijven. Ga ik langer denken of ik dit wel moet schrijven. Maar het moet juist nu gedaan worden. Want als ik bij elk woord ga twijfelen of ik niet iemand tegen de schenen schop, dan moet ik een ander beroep kiezen.

Of ik nou over God, Mohammed, de Koning of zwarte Piet schrijf, ik moet kunnen schrijven wat ik wil. Dat is mijn vrijheid. Dat we in 2015 bang moeten zijn om onze mening te verkondigen, is belachelijk! Daar kan ik zo boos van worden, dat zelfs ik zonder woorden zit. Het enige dat ik nog kan zeggen, is dat het vrije woord nooit sterft, zeker niet na zo’n laffe daad als vanmiddag in Parijs. Bah.

Dating advice for small guys

Tags

, , ,

Put away all your self-help-books on dating, they were all written by tall guys and they are only useful when you’re above average height. I once read a book where they said you should stand with your legs open and your hands on your waist at all time. When I do that, I look like Rumpelstiltskin. And that’s not the look you’re going for when you’re out in town, looking for a score. So without further ado, six tips for the vertically impaired dater!
microfoon

  1. Always look a girl in the eyes.

What’s really important when dating, is that you always look a girl in the eyes. When you’re tall, that mostly isn’t a problem. The eyes of a girl are way below you, so when you look down, you immediately look into her eyes. For a guy looking like a Hobbit, it’s a big challenge. The boobs of a girl are interesting too and when they’re so close to your head, it’s hard not to look at them. But when you’re trying to get a girl, it’s important to look her in the eyes. They’re above her nose, somewhere below her hair. Remember this.
Pro tip: If the girl you’re trying to woo is really tall, bring a small ladder.

  1. Never be yourself.

Look at you. You look like a poor man’s Frodo Baggins. What you want to achieve is that girls look at you as a sexy dwarf, not the person you are. So when you’re trying to impress a girl, never talk about the boring stuff you really do in life. Nobody cares that you can masturbate 12 times on a day. For instance: when making a Tinder-profile, try to be as vague as possible. Never say what you really do, hint towards greater things. Do the same with pictures. Never show pictures of you working, but make them eloquent, show style and try holding sophisticated stuff like a paper or a microphone.

  1. Be funny.

Chicks dig funny guys. So when you’re funny, your height isn’t that important. Of course, the first thing your date will notice is your lack of vertical awesomeness, but you can mask that with a good sense of humor. Just throw it in there, make some jokes about your height or call her a giraffe and say that you’d like to ride her. You know, the usual. Don’t be boring, she will leave you while you go to the bathroom to spike your hair to look a bit taller. That’ll cost you, because you’re left with the bill.

  1. Lie.

When making a Tinder-profile, lie about your height. Say you’re above 1,90 meters or 6’3. You will have way more matches than you did when all your pictures looked like you were a tiny human being amongst giants. When you meet, she will notice your lack of verticality, but never mention it. When she asks, still insist that you’re way above 6’3 and the light and the weather makes it look like you’re smaller. Just use some mathematics, she’ll believe you. Lie about everything you do too, you’re life isn’t interesting, but would be so much better if you were a porn-director instead of an early-subscriber and an astronaut instead of a plane-watcher.

  1. Go for the small ones.

If you’re striking out of luck with the woman of average height, go for the smaller ones. Now this is tricky, because there is a fine line between small chicks and way too young chicks. A good way to pick up the good ones, is to go to a liquor store and wait for a horde of small girls to walk in. If they’re old enough to pick up booze, they’re old enough for you. The easiest way to pick up such a girl, is to literally pick her up. Her defense is weaker than that of the average woman, so you should have no problem with that, even with your height problems. Be sure to feed her once in a while.

  1. Grow.

The easiest way to be better with dating when you’re a small guy, is to grow. When you gain a few inches, nobody will ever call you small again and you will score chicks. It’s science. Even when you think you won’t grow anymore, you should never give up. Because giving up is for small people. So try your hardest to become a bigger man and at that point, you’ll have all the advantages of a tall guy. You can even laugh at small guys like me, because that’s part of the job.

Now go your way in dating land and be like me. Score thousands of chicks on a daily base, without even knowing it!

Koude voeten

Tags

, , , ,

Ze komt niet. Ze komt echt niet. Het besef slaat langzaam, maar als een baksteen in. Dat kwam vanuit het niets. We hadden al een paar dagen leuk gechat via Tinder en de date stond al een dag vast. Zelfs vandaag nog hadden we contact gehad, dus het zat wel goed, dacht ik. Ok, ze was twee uur voor onze date ineens verdwenen uit mijn lijst van matches, maar Tinder deed wel vaker vreemd de laatste tijd.
kou
Maar het was dus niet Tinder dat vreemd deed. Terwijl ik het slot van mijn fiets weer open deed, bedacht ik dat dit toch een keer moest gebeuren. Het kon niet altijd feest zijn. Misschien was dit wel mijn verdiende loon, dacht ik. Goed, nooit had ik iemand in de kou tevergeefs laten wachten, maar ik had ook erge dingen gedaan. Hoe vaak ik een meid nooit meer gebeld had na een succesvolle date, was niet op een hand te tellen. En als het al tot een date gekomen was, had iemand toch wel echt geluk gehad, vond ik zelf.

Het zou me weer terug op aarde zetten, besloot ik toen ik weer langzaam terug naar huis fietste. Ik fietste langzaam, omdat mijn voeten half bevroren waren. All-Stars waren geen goede keuze geweest op deze koude decemberavond. Net als daten, ook geen goede keuze. Ik had ook thuis op mijn bank kunnen zitten. De werkdag was zwaar geweest en lang, dus ik had me moeten haasten om hier op tijd te zijn. Natuurlijk had ik ook naar binnen kunnen gaan en deze koude voeten kunnen ontlopen, maar daar was ik dan toch niet sociaal genoeg voor. Alleen in een vreemde kroeg zitten was geen optie.

Maar ze had zichzelf ook wel gered, hoor. Ik zocht geen relatie en misschien wilde zij dat wel. Daar was ik helemaal niet aan toe, ik woonde hier net. Het was maar goed dat ze niet op was komen dagen, ze had zichzelf heel wat ellende bespaard. Misschien vond ze wat ze zocht wel bij een andere jongen die ze op Tinder ontmoette. Iemand die net zo aardig deed als ik, maar wel oprecht was. Die het niet zag als een of ander spelletje, wat het voor mij soms wel was. Natuurlijk, als ik de ware tegen zou komen, zou ik mijn ogen niet sluiten, maar mijn ware zat niet op Tinder. Dat kon gewoon niet.

Mijn ware zou ik in een kroeg ontmoeten, of op een feest. Daar had ik geen apps voor nodig, dat wist ik. Nee, deze apps waren prima voor andere mensen, maar voor mij niet. Dat hield ik mezelf vaak genoeg voor, maar langzaam maar zeker geloofde ik steeds minder in die gedachte. Als ik mezelf kon bekijken terwijl ik in een kroeg stond, zou ik me schamen. Ik stapte niet meer op willekeurige meisjes af en als ik het wel deed, was ik zo dronken dat ik mijn eigen naam al niet meer wist. Hoe kon die vent nou ooit nog een meid aan de haak slaan zonder hulp van zijn telefoon? En nu kwamen ze zelfs al niet meer opdagen op dates…

Met veel kracht duwde ik mijn fiets tegen de deur om hem open te maken. Misschien lag het wel helemaal niet aan mij. Misschien had ze echt baardvrees, zoals mijn vriend zei. Ja, dat zou het zijn. Baardvrees. Mijn telefoon trilde in mijn zak. Snel keek ik. “Oooo dat is echt zuur!” zei een andere match op mijn bericht dat ik een soort van date had waar ik 20 minuten in de kou stond en zij niet op kwam dagen. Misschien moest ik maar eens met haar afspreken.