Tags

, , , , , ,

rammstein_215
Een van de elementen dat onlosmakelijk verbonden is aan Pinkpop, is vuur. Ook al heeft Jan Smeets – begrijpelijk – een hekel aan de vele vreugdevuren op het eind van het festival, ze zijn ook niet meer weg te denken. De bij elkaar geraapte kartonnetjes zorgen nu eenmaal voor een beetje warmte en gezelligheid, tijdens dat leuke ‘All you need is love’ van The Beatles.

Maar dadelijk meer over die vreugdevuren, want vuur kan ook in de shows zitten op Pinkpop. Wat te denken van Rammstein, de band bij veel fans die graag tegen de voorste hekken aankruipen een onverklaarbaar verlies van wenkbrauwhaar veroorzaakt. De pyrotechnici van de Duitse hardrockband maken vaak overuren, zo ook op Pinkpop. Als het al niet warm is in het voorste vak, dan zorgt een show van Rammstein daar wel voor.

Zelf maakte ik zo’n moment mee bij Limp Bizkit, de vorige keer dat die band op Pinkpop stond. Als giga-mega-toch wel aardig-fan stond ik natuurlijk met mijn kleine hoofdje vooraan. Dat heb ik geweten. Kent u dat kapsel van Ronaldo (de Braziliaanse) van het WK 2002 nog? Hij had zijn kop kaalgeschoren, maar zo’n raar lapje op zijn voorhoofd overgehouden. Nou, na de show van Limp Bizkit was het door de vlammenwerpers bij mij precies omgekeerd. Mijn haar zat overal nog, behalve dat kleine lapje op mijn voorhoofd. Ik heb nog nooit zoveel mutsen gedragen in de zomer.

Dat ‘vuur’ ook op een andere manier de show kan stelen, bleek wel tijdens het optreden van Marilyn Manson in 2007. Hij was de afsluiter van de zaterdag en deed dat vrij klinisch. Waar ik hem eerder op Lowlands met allerlei attributen half naakt tekeer zag gaan, bleef hij nu in pak achter een spreekgestalte staan. Waar de show saai begon, greep het weer snel in. Een gigantische stortbui ontlaadde zich boven Landgraaf. De bliksemschichten en keiharde donder maken dat optreden nu nog legendarisch.

Maar terug naar dat vuur. Dat vuur, dat vaak veel te dicht bij elektriciteitskasten oplaait. Dat vuur, dat elk jaar weer ontzettend uit de hand loopt en waar de security de handen aan vol heeft. Toch levert het ook hilarische plaatjes. Twee jaar geleden bijvoorbeeld, toen er opeens een groepje kleine mensen – een leger Pinkpop-kindsoldaten – alle vuurtjes langsging om er als een gek omheen te rennen. Totaal overbodig, totaal uit de lucht gegrepen, maar zo ontzettend lachwekkend. De groep groeide gestaag, bij elk nieuw vuurtje kwamen er meer kinderen uit alle hoeken en gaten om er omheen te rennen. Van Bruce Springsteen kreeg ik helaas niets meer mee, maar ook dat was geen ramp bij het zien van al die jongeren die ontzettend veel lol hadden met iets heel kleins. En ook al mag het dan niet, het zijn de kleine dingen die juist het festival compleet maken.

Advertisements