Tags

, , , ,

image

Daar zit ik dan, om vijf uur ‘s nachts achter mijn computer. Het is nu al de vijfde of zesde nacht achter elkaar dat ik midden in de nacht wakker lig, maar nu hoef ik niet binnen een paar uur te werken. Daarom ben ik het maar van me af gaan schrijven.

Want het raakt me. Het raakt me meer dan ik gedacht had. De naderende degradatie van ‘mijn’ club gaat door merg en been. En dat terwijl ik het al jaren niet meer mijn club vind. Ik heb niks met de voetballers, het bestuur of de trainers. Het zijn passanten die mij niet aan Roda doen denken.

Nee, de pijn die ik voel gaat over vroeger. De afgelopen dagen denk ik aan die momenten in een schoolvakantie, dat ik met een vriend van de Heerlerbaan naar Kaalheide fietste, om daar Bob Peeters, Eric van der Luer of Ger Senden te zien bikkelen op de training.

Of aan de bekerfinales, waarin Roda iedere keer strijdde tot de laatste minuut. Twee keer was dat succesvol, twee keer was dat een ongeëvenaard gevoel. Ongeëvenaard, tot die ene dag in Milaan. Toen zat ik in een bomvol uitvak, dat ontplofte toen die snoeiharde bal van Mark Luijpers tegen de touwen vloog.

Nu staat diezelfde club aan de rand van de afgrond. Een onherkenbare ploeg moet straks iets doen, wat ik haast onmogelijk acht. Koempelmentaliteit is wat vaak geroepen wordt, als gevraagd wordt wat deze jongens missen. Maar wat is dat nog? De generatie die nu in Kerkrade speelt, weet vast niet eens dat hier ooit mijnen geweest zijn.

Wat veel beter is, is om de spelers niet jarenlang in Maastricht te zetten, maar om ze een huisje aan te bieden in Kaalheide. Nu zitten ze de hele week in een ivoren toren op het Vrijthof, waar geen Rodafans rondlopen en dus niemand ze aanspreekt op hun wanprestaties. Als ze tussen hun fans zouden wonen, kwam de ernst van de situatie misschien door.

Want er staat 41 jaar eredivisie op het spel. Maar ook het verlies van eredivisie uit Limburg, de bakermat van het betaald voetbal. De passanten vinden wel weer een nieuwe ploeg, de club heeft voor altijd een smet. Laat dat nu alsjeblieft niet gebeuren, dan slapen ik en duizende andere Rodafans tenminste weer.

Advertisements