Tags

, , , ,

Deze week dacht ik voor het eerst aan mijn tent. Om te checken hoe het met dat apparaat ging, moest ik een aantal trappen af naar mijn kelder. Zoals ik stiekem al dacht, lag die daar nog te drogen van het vorige festivalseizoen. In die paar maanden was hij goed droog geworden.

Tent
Dat soort dingen zijn eigenlijk vrij standaard bij mij. Het hele jaar door hoef ik niet in de kelder te zin, behalve tijdens het festivalseizoen. En dat seizoen begint met Pinkpop. Bij anderen gaan daar al drie of vier festivals aan vooraf, maar bij mij is Pinkpop de start van het seizoen. Ik baalde dan ook flink toen ik dit jaar geen kaartje had bemachtigd, maar gelukkig is dat nog goed gekomen.

De tent is dus inmiddels opgevouwen en mijn rugzak is ook uit de kelder gehaald. Niet dat ik nu al ga inpakken voor volgende week, maar het heeft wel al een beetje meegeholpen om het festivalgevoel los te krijgen. Zo ben ik weer aan het kijken naar een hippe zonnebril, heb ik al een paar losse overhemden gestreken en zijn mijn korte broeken al de was in gegaan. Ook mijn All-Stars zijn klaar voor een weekend op Megaland.

Toch wordt het dit jaar een beetje anders dan andere jaren. Ik verwacht namelijk geen grote drukte op de camping, veel mensen die op zaterdag pas om een uur of acht het terrein op komen en een zondag die erg rustig is. Dat ligt aan de programmering, maar daar is al genoeg over gezegd. Wat ik wel heel jammer vind, is dat er daardoor een groot aantal bekenden niet naar Pinkpop kan. Dat maakt het anders.

Maar anders betekent niet meteen minder leuk. Vroeger ging ik met een groep van 30 man naar Pinkpop, de laatste jaren met zijn vijven. Dat is ook anders, maar niet meteen slechter. Een paar jaar geleden vond ik Mando Diao een prima afsluiter, nu kom ik voor minder dan Metallica mijn tent niet uit. Het festival verandert, maar ik verander ook. Je kunt zeiken op alles en dat hoort natuurlijk ook wel bij Pinkpop, maar eigenlijk is het geweldig dat zo’n evenement in mijn achtertuin plaatsvindt.

Volgende week zaterdag sta ik dus weer in alle vroegte op om in de rij te staan voor de poorten van VV Schaesberg. Ik zoek een plekje op het tweede veld en trek een Schültenbrau open. En wie er dan ook naast me zit, dan voel ik me stiekem toch wel weer een beetje thuis.

Advertisements