Tags

, , , ,

De blik die ik in de spiegel zag, was het beste te beschrijven als totale doodsangst. Terwijl het kleine vrouwtje mij in haar greep had en één voor één de baardharen op mijn wang wegstreepte, flitste mijn leven voorbij. Dit zou toch niet het einde zijn? De geur van knoflook bedwelmde me, van haar handen en uit haar mond drong de lucht mijn neus binnen. Ik zat vastgenageld in mijn stoel en kon geen kant op.

scheermes

Ik zal eerst even een paar stappen terug zetten. Eigenlijk had ik het al moeten weten toen ik de kapsalon binnenstapte. Er stond een raar, klein Chinees vrouwtje in de zaak en voor de rest was het druk. Veel te druk voor één kapster, maar toch was zij de enige in de winkel die aan het knippen was. Nu zaten er alleen maar mannen te wachten, dus wist ik dat het niet langer dan een uur zou duren voor ik aan de beurt zou zijn. Het was nou ook niet zo dat ik haast had, dus nam ik plaats.

Toen ik de zaak rondkeek, vielen mij vijf figuren op. Dat was ook niet zo moeilijk, want ze kwamen duidelijk niet van hier. Het waren Indiërs, die in Duisburg een master volgden. We kwamen aan de praat en ik leerde een hele hoop over de provincie waar ze eigenlijk vandaan kwamen. De oppervlakte was ongeveer even groot als Noordrijn-Westfalen, er woonden alleen zo’n 80 miljoen mensen. Een grote mierenhoop dus. De jongens vonden het dan ook erg fijn om eens in een rustige omgeving te zijn als Duisburg.

Terwijl drie van de Indiërs zaten te wachten om naar de coffeeshop te gaan, wilden twee van hen geknipt worden. Het Chinese vrouwtje legde uit dat ze al genoeg moeite had gehad om Nederlands te leren en dat ze dus totaal geen Engels sprak. Ik werd dus de tolk van haar richting de Indische jongens. Ik heb niet alles vertaald wat ze zei, want dan was ik vast en zeker als een racist over gekomen.

Volgens het Chinese vrouwtje zijn namelijk alle Aziaten lelijk, hebben ze stom haar en kun je er helemaal niks mee. Ze knipt liever van die mooie, Europese mannen. Die hebben mooie gezichten en fijn haar. Nou moet ik ook zeggen dat het ijdelste Indische mannetje een coupe had waar niets van te maken was. Ik vond het dan ook erg grappig dat hij uit zo’n haarboek een kapsel haalde dat onmogelijk was bij hem. Het vrouwtje heeft haar best gedaan.

Toen de Indiërs de zaak uit waren, was ik eindelijk aan de beurt. Het was inmiddels anderhalf uur later, maar ik had me vermaakt en dus mijn middag goed besteed. Zoals elke kapper, knipte ook de Chinese mijn haar anders dan ik zelf wilde, maar dat nam ik op de koop toe. Je gaat niet naar de kapper en komt terug met wat je wenst. Dat is hetzelfde als naar de supermarkt gaan zonder lijstje en toch alles meegenomen hebben. Dat bestaat nu eenmaal niet.

Ze ratelde in slecht verstaanbaar Nederlands nog door over de Aziaten en hun haar en hun hoofd waar deuken in zitten. Ik knikte een aantal keer, maar had geen idee waar ze het over had. Toen ze de boel aan het afwerken was, zei ze op een gegeven moment: “Moet beetje bijscheren.” Ik dacht dat ze het over mijn slapen had en vond het prima. Ze deed haar best maar.

Met haar gezicht kwam ze akelig dichtbij het mijne. De vrouw was denk ik rond de vijftig, ze had een pokdalig gezicht en was voor mij in ieder geval niet aantrekkelijk. Ze kwam mijn comfortzone binnen en bleef daar akelig lang. Mijn hart ging tekeer, ik moest uit deze benarde positie, maar het Aziaatje had me stevig in haar greep. Met een snelle beweging maakte ze mijn wang nat en begon met haar scheermes de haartjes op mijn wang te verwijderen. Ze vergat de hele wereld om haar heen, alsof dit nu de belangrijkste zaak van haar leven was. Zelfs toen er een volgende klant de winkel in stapte, keek ze niet op van haar werk.

Ik kon niets anders dan recht in de spiegel staren. Haar ogen probeerde ik zoveel mogelijk te ontwijken, maar ze was de hele tijd in mijn gezichtsveld en ze was dichterbij dan wie dan ook de laatste maanden geweest was. Gelukkig duurde deze terror maar tien minuten of zelfs iets minder. Ik wist dat ik bij de kapper zat, maar eigenlijk verbaasde het me dat ze na deze zeer persoonlijke behandeling niet ook een ‘happy ending’ wilde geven.

Advertisements