Tags

, , ,

Driftig speur ik de donkere hoekjes van het internet af op zoek naar een paar nieuwe nieren. Een vervanging van mijn maag is ook nodig, maar na mijn uitgavenpatroon van afgelopen vijf dagen, zal ik daar nog even voor moeten sparen. Op mijn rekening staat niet eens een bedrag meer, maar een foto van een teleurgesteld kindje uit Afrika, die zijn hele leven moet werken voor wat ik deze carnaval achtergelaten heb bij café en aftandse restaurants in het Zuid-Limburgse.
peuken

Waarom doen we dit toch elk jaar weer? Sigarettenfabrieken kunnen drie jaar langer open blijven na mijn nicotine-marathon, die mijn sportieve aspiraties ontzettend de kop ingedrukt heeft. Jupiler houdt een bedrijfsuitje nadat het Belgische bierbedrijf ziet dat ik het jaarsalaris van een mijnwerker achtergelaten heb in een café waar ze dat schenken.

Wat is er eigenlijk zo leuk aan? Je beslist met zijn allen om een heel gek kostuum aan te trekken en zuipt, rookt en eet je helemaal naar de Filistijnen. Daarnaast loopt er nog een gek rond met een paar lange veren op zijn kop en daar is helemaal niemand verbaasd over. Sterker nog, die gast wordt verafgood. Het gevolg dat er achter loopt, denkt dat zij de belangrijkste mannen zijn van de carnaval, maar elke feestvierder weet wel beter. Belangrijk zijn met carnaval is hetzelfde als één euro winnen bij de Staatsloterij, je hebt er helemaal niks aan.

Maar het is traditie en daar hebben we er helaas nog maar zo weinig van. Vandaar dat ik er elk jaar weer bij ben, elke keer weer van vrijdag tot en met dinsdag. Vandaar ook dat ik er komend jaar weer bij ben, dat mijn lever nu al baalt van die week in februari, waar alle hoop weer weggespoeld wordt met een nieuwe laag rotzooi die een lichaam helemaal niet in zou moeten komen.

En laat niemand zich daar nou mee bemoeien, laat ons gewoon ons ding doen. Wij vermaken ons wel, in dat zuidelijke deel van dit bemoeizuchtige land. Niemand interesseert het hoe je er uit ziet en daar neemt dan ook helemaal niemand aanstoot aan. Als je mee doet, ben je welkom en als je niet mee wilt doen, dan is er vast wel iets leuks op televisie.

Ik zeur, maar ook dat hoort er een beetje bij. Op aswoensdag loop je – puffend en kreunend – met je hart onder je arm door het huis. De geur van vijf dagen lang zwetend in een veel te drukke kroeg staan, hangt er nog en je weet ook dat je weer normaal moet gaan functioneren. Maar dat hart, dat het ook zwaar te voorduren heeft gehad, dat wil je niet vervangen. Stel je voor, je krijgt een hart van een carnavalshater, waar moet ik dan het hele jaar weer naartoe leven?

Advertisements