Tags

, , , , , ,

Ik was al fan van Tom Dumoulin toen hij uitgeloot werd voor de studie geneeskunde in Maastricht. Maar nu zal er vast iemand zijn die zegt Dumoulin’s fietstalent al herkend te hebben toen hij nog niet eens een wielrenfiets van dichtbij gezien had. Zo werkt het nou eenmaal bij talenten, iedereen claimt het ontdekt te hebben en gezien te hebben.

2015, presentazione squadre Tour Down Under 2015, Giant - Alpecin 2015, Dumoulin Tom, Adelaide


Toen ik Dumoulin twee jaar geleden voor L1 interviewde, had ik geen idee. Dat zeg ik eerlijk. Hij reed een aantal opvallende wedstrijden, maar wist nog niet of hij bij de Tourselectie zou zitten en een derde plek op het NK Tijdrijden werd een stunt genoemd. Door ondergetekende, dat wel. Dat hij de wattages van Tony Martin niet eens zo sterk vond, leek meer op grootspraak dan iets anders.

Nu, twee jaar later, weten we zeker dat het geen grootspraak was. Hij kan die wattages aan en gaat graag de strijd aan met de tachtigvoudig wereldkampioen tijdrijden. Dat hij die titel ooit overneemt, staat vast. Of dat dit jaar al is, valt te bezien. Die monsterlijke Vuelta die hij net achter de rug heeft, kan hem niet in de koude kleren zijn gaan zitten.

Dumoulin was dit jaar de man van de hypes. Eerst in opmaat naar 4 juli. De dag dat heel Nederland van Tom verwachtte dat hij wel eventjes de gele trui zou pakken. Helaas, de druk was te hoog of de tegenstand was te goed, maar het lukte hem niet. Toen kon hij even later weer het geel pakken, hij moest alleen even de vierde etappe overleven. Ook dat lukte niet, met een grote smak kwam er een einde aan zijn gele droom.

Einde seizoen, einde hype, zou je denken. Maar als voorbereiding op het WK, ging hij nog even de Vuelta kijken. Dat is die wedstrijd die de NOS niet interessant genoeg vindt om uit te zenden en waar ik elk jaar voor naar de Belg schakel (net als bij alle andere wedstrijden overigens, maar dat terzijde). Daar liet Tom zien dat niet Robert Gesink, Wilco Kelderman of Bauke Mollema, maar de nuchtere Maastrichtenaar het grootste wielertalent van Nederland is. Man, hoe hij met die grote molen in het spoor bleef van Fabio Aru en al die andere groten was mythisch.

Jammer dat voor hem de Vuelta één dag te lang duurde en de rode droom uiteen spatte, zoals de Tour voor Nairo Quintana één dag te kort was. Van mij hadden ze die twee dagen tegenover elkaar mogen uitwisselen. Maar zo werkt het nou eenmaal niet. Net als dat vele wielerwetten dit jaar niet golden. Gent-Wevelgem bood namelijk spektakel, terwijl dat normaal een saaie wedstrijd is. John Degenkolb won Milaan-San Remo en Parijs-Roubaix, en dat kan eigenlijk helemaal niet. De wereldkampioen won een klassieker, ook dat strookt niet met de normale werkelijkheid. Het enige dat wel klopte, is dat de Giro en de Vuelta weer eens een stuk spannender waren dan de Tour.

En Dumoulin is één van de redenen dat de Vuelta zoveel leuker was. Ik hoop dat de NOS en alle Nederlandse media dat ook gezien hebben en dat ze volgend jaar er gewoon bij zijn. Zoals het hoort. Maar eerst de Giro, in mei. Want als je goed naar het aantal tijdritten in die koers kijkt, dan kan het niet anders dan dat Tom Dumoulin nu een roze droom heeft.

Advertisements