Tags

, , , ,

Dat ik persoonlijk geraakt wordt door een nieuwsverhaal, overkomt mij zelden. Als journalist zie en hoor ik dagelijks de gruwelijkste dingen voorbij komen en steeds sneller glijdt het van me af. De aanslagen in Brussel, moordpartijen in Aleppo of een filmpje van een soldaat die onthoofd wordt, ik vind het erg, maar ik ben er ergens immuun voor geworden. Het doet mij persoonlijk niks, als ik thuis kom, laat ik mijn werk achter me. Dat moet ook wel als je dagelijks met nieuws bezig bent, anders slaap je nooit meer.

Maar vanmiddag moest ik een paar keer slikken toen ik de telefoon neerlegde. Ik had net een pestcoach gesproken, iemand die dagelijks voor volle klassen staat om te vertellen over zijn ervaringen. De man, een oud-basketballer, werd jarenlang gepest omdat hij erg lang en enorm mager is. Hij had zichzelf de schuld aangepraat van de dood van de 15-jarige Tharukshan uit Heerlen, die afgelopen weekend zelfmoord pleegde. De pestcoach wilde namelijk altijd en overal hulp bieden en was hier te laat geweest. Het wrange was zelfs dat hij vier jaar terug uitgenodigd was door het Grotiuscollege om daar een clinic te geven, maar dat was niet doorgegaan.

Het raakte mij, omdat het mij deed denken aan mijn eigen kindertijd. Meer dan 20 jaar geleden werd ik ook gepest. Ik had een bril en een bloempotkapsel, voor sommige van mijn klasgenootjes reden om mij te treiteren. Maar zoals de oud-basketballer al zei: die treiteraars waren helemaal niet het ergste. De rest van de klas was veel erger. De meelopers, die soms een klein duwtje gaven, de kinderen die je recht in je gezicht uitlachten en de leraren die het allemaal niet serieus namen. Het ergste gevoel wat je kunt hebben is dat je ergens niet geaccepteerd wordt zoals je bent, of dat het zonder jou veel fijner zou zijn. Het werd erger toen de enige vriendjes die ik had, de school verlieten omdat ook zij gepest werden. Gelukkig, omdat ik ook snel van school wisselde, stopte het pesten, maar nog altijd denk ik soms terug aan die tijd en aan die mensen.

Op die andere school veranderde ik. Ik zocht snel de zwakste van de klas op en begon geintjes te maken over die persoon. Van gepeste veranderde ik in een pester, om zo snel mogelijk in de groep van de stoere en leuke jongens opgenomen te worden. Pas toen de meester en mijn moeder mij erop wezen dat ik nu hetzelfde deed als mij overkomen was, had ik door wat ik aan het doen was. Maar ik was wel veranderd. Sindsdien heb ik een enorm grote bek, stel ik me nauwelijks kwetsbaar op en maak ik op elk geschikt en ongeschikt moment de grofste grappen. Of dat is wie ik écht ben of wie ik ben geworden door de pesterijen, weet ik niet. Dat durf ik niet te zeggen.

Het gesprek met de pestcoach raakte mij ook enorm, omdat hij zich elke dag opnieuw kwetsbaar opstelt. Elke dag opnieuw vertelt hij zijn verhaal en zegt hij wat hem overkomen is. Hij confronteert als het ware iedere dag zijn pesters, nu in de vorm van nieuwe pestkoppen die een ander willekeurig slachtoffer hebben. Zelf heb ik nooit de behoefte gehad om mijn demonen te zien. Als ik weet dat één van mijn vroegere pestkoppen ergens is, dan ben ik daar niet. Nog steeds niet, dik twintig jaar nadat ze mij pestten. Het is een zorgvuldig muurtje dat ik in al die tijd opgetrokken heb en waar ik mij veilig voel. Dat ik succesvol ben, in een grote stad in een topappartement woon en een superleuke vriendin heb, weet ik allemaal wel, maar dat doet er op dat moment niet toe. Als ik in mijn ooghoek mijn pesters zie, dan ben ik weer dat kleine jongetje met die NafNaf-bril en dat bloempotkapsel.

Dat pesten zo ver kan gaan dat je na de vakantie niet meer naar school wil en dat je er dan een eind aan maakt, is verschrikkelijk. Dat gevoel heb ik gelukkig nooit gehad. Dat het een levenslange last is, dat kan ik wel beamen. De een praat er elke dag over, de ander stopt het weg. Maar dat het in je ziel snijdt, kan ik je met zekerheid zeggen. Met trillende handen las ik het verhaal over die 15-jarige jongen die er zelf een einde aan maakte. De enige reactie die ik kon geven was mijn eigen verhaal, het verhaal van wat pesten nu met een 31-jarige journalist nog doet. En ik kan oproepen doen en boos zijn, maar een kijkje in mijn ziel is alles wat ik je kan geven. En dat heb ik nooit eerder gedaan.

Advertisements