Medelijden met Maastricht – Column bij Noa de Mes, zondag 7 dec. 2014

Tags

, , ,

Ik heb bijna medelijden met ze, die duizenden chique Maastrichtenaren die nu keer op keer voor gek gezet worden door hun burgemeester. Bijna. Het heeft natuurlijk ook wel iets grappigs. Toen hier in Heerlen voorgesteld werd om Paul Depla burgemeester te maken, moest je ze eens horen. Dat kon toch niet! Dat lijkt nu wel een eeuwigheid geleden, want sinds Onno Hoes in Maastricht aangetreden is, kijkt er niemand meer naar de Heerlense burgervader.
onnoHoes

Met wie ik soms wel medelijden heb, is met Hoes zelf. Maar vaak besef ik dan na een paar minuten dat het hier om een slimme man gaat, iemand die in de showbizz opgegroeid is en die beter zou moeten weten. Zeker na alle rotzooi van vorig jaar, zou hij nu toch beter op moeten letten. Maar nee, net zoals heel veel andere mannen doet bij hem zijn piemel het denkwerk en doet waarschijnlijk zijn secretaresse al het andere werk. Of secretaris, in zijn geval.

Het maakt mij niet uit of hij blijft of dat hij vertrekt, het enige dat bij mij de hele tijd blijft hangen is het gevoel dat iemand in zijn positie toch beter zou moeten weten. Je bent al een keer gewaarschuwd, hebt al een rottijd achter de rug en dan nog laat je je naaien door de eerste de beste nieuwe schandknaap die langs komt. Ik snap daar niks van. Is hij zijn baan zo beu?

Misschien is het ook wel een VVD-dingetje hoor. Rutte laat zich ook elke keer als hij zich in Brussel vertoont naaien, dus wellicht hoort het erbij. En waarom denk je dat Jeanine Hennis zo graag Defensie-minister geworden is? Hoe vaak die wel niet een tentenkamp binnengelopen is en met heel ander haar en doorgelopen mascara daar uit kwam, is niet op twee handen te tellen.

Maar voor een stad als Maastricht is een burgemeester als Onno Hoes natuurlijk een kleine ramp. De stad die zichzelf op een hoger podium plaatst dan ooit gebouwd is en waarvan de inwoners nog net niet stikken in hun zelfliefde. Een burgemeester die de zelfverzonnen waarden en normen van de Maastrichtenaar in de Maas werpt, zet de echte Sjeng te kakken.

In Maastricht wordt dan ook langzaam weer gebeden om een terugkeer van Gerd Leers. Natuurlijk, Gerd had ook zo zijn fouten, maar een verkeerde villa is niks vergeleken bij zeventien zeventienjarige knapen die in een hotellobby op Hoes zitten te wachten. Nee, Leers was chique, had de uitstraling van een Maastrichtenaar en maakte de stad weer schoon. Hij maakte korte metten met het gespuis dat de Limburgse hoofdstad een slechte naam gaf. De MVV-hooligans werden afgestraft en Vinkeslag werd leeggeruimd.

Ja, dat heeft Maastricht nodig. Een rechtgeaarde CDA’er, iemand waar niets op aan te merken is, iemand die de rust in die geweldig mooie stad weer terug laat keren. Gerd Leers zelf is natuurlijk te oud. Misschien iets voor Camiel Eurlings?

Tsjernobyl

Tags

, , ,

Het is dat ik mijn verhuisdozen net weer aan iemand anders gegeven heb, maar anders zouden ze alweer klaar staan om een nieuwe plek op te zoeken. Afgelopen week zag ik een filmpje dat met een drone opgenomen is en waar een mooi stukje land getoond werd. Tsjernobyl. Goed, je hebt misschien een beetje last van straling, maar dat heb ik ook met mijn smartphone naast mijn hoofd. Het voordeel van Tsjernobyl is dat daar niemand anders woont. Er wordt dus ook door niemand bezwaar gemaakt dat daar een drone over die stad vliegt. Moet je hier in Nederland eens proberen, dan krijg je het met allerlei instanties aan de stok.

Als er niemand anders woont, dan is er ook niemand om een discussie mee te voeren. Niet over zwarte piet, niet over doorgefokte honden en niet over belasting voor de rijken. Het kan de inwoners van Tsjernobyl niet interesseren. En als een vreemd land de inwoners van Tsjernobyl racisten zou noemen dan zou de Oekraïnse overheid daar iets aan doen. Of de Russische. Nou ja, de overheid waar die stad die week onder zou vallen zou er iets aan doen.

Heel anders dan hier in Nederland. Turkije had een mening over hoe wij met Turken omgaan. En dat mag, vindt onze minister-president. De Premier is namelijk tevreden met de uitleg van de Turken. Ik quote: “Excuses zijn volgens hem niet nodig, omdat Turkije heeft gezegd dat de verklaring over racisme in Nederland niet bedoeld was voor de Nederlandse overheid.” Dus als ik het goed begrijp zijn alle Nederlanders racisten, behalve de overheid. Dus als Nederlandse overheid hoef je niet boos te zijn als een ander land je inwoners racisten noemt, zolang je het zelf maar niet bent?

Volgens mij is de overheid nog altijd een volksvertegenwoordiging, dus als er kritiek is op het volk, is er linea-recta kritiek op de overheid. Maar nee, alles is weer koek en ei met Nederland en Turkije. De Turkse minister die vond dat wij in Nederland niet goed omgaan met zijn landgenoten hoeft zijn uitspraken niet terug te trekken, omdat ze niet over Mark en zijn vriendjes gaan. Die gaan gewoon vrolijk door met waar ze mee bezig waren, hele beroepsgroepen discrimineren. Want dat mag wel, bijvoorbeeld zelfstandigen pesten. De ene proefballon na de andere wordt opgelaten om die ongrijpbare maar in de pas te laten lopen.

Nee, ik weet het zeker. Ik vertrek. Ik zoek alleen nog een leuke meid die het ook helemaal gehad heeft in dit land om samen gemuteerde baby’s mee te maken.

Baas van het journaal – column bij Noa de Mes, 3 nov. 2014

Als ik de baas zou zijn van het journaal, zou ik ook proberen om zoveel mogelijk bonus op te strijken. Ik ben het dus wel eens met de directeur van L1. Wie zou als hij in zijn schoenen stond, niet gewoon hetzelfde doen? Als een stichting in een financieel moeilijke periode op een of andere manier ziet dat jij wel gewoon al je targets gehaald hebt, ga je die bonus toch niet afslaan? Dat die bonus van de directeur gelijk stond aan mijn jaarsalaris bij L1, moet maar even door de vingers gezien worden. De directeur is natuurlijk veel belangrijker voor een bedrijf.testbeeld

Toch vraag ik me wel eens af wat die targets dan waren. Het gaat over 2013, een jaar waarin er veel veranderde bij L1. Zo ging de hele redactiestructuur op de schop en werden er aan het eind van het jaar even twee programma’s van de buis gegooid. Daar kwam dan wel één nieuw voor terug, maar het was wel een flinke kostenbesparing. Als het target was: zorg ervoor dat L1 aan het eind van dit jaar nog bestaat, dan heeft de directeur dat goed gedaan.

Al zet ik wel eens vraagtekens bij de dingen die de directeur eigenlijk bij L1 doet. De enige keren dat ik die man gezien heb, was tijdens de lunch. Op de redactievloer, heb ik hem nooit mogen bewonderen. Het was pas in september van dit jaar dat ik hem voor het eerst tegenkwam in een radiostudio. Na zo’n tien jaar leiding te geven aan een televisie- en radiostation, leek het hem wel tijd om een keer bij uitzendingen aanwezig te zijn. Hij schrok van het feit dat de presentatoren van de vroege show al om 6 uur begonnen met hun werk. Ik denk dat hij zich ook nog altijd afvraagt waarom er geen nieuws meer op L1.nl staat en dat hij denkt dat 1limburg.nl een concurrent is. Laat hem maar even.

Maar hij zal vast dingen goed doen. Ok, de reclame-inkomsten zijn de afgelopen vijf jaar dramatisch gekelderd, maar dat ligt niet aan hem. De techniek achter de televisie- en de radiostudio’s rammelt en staat op springen, maar daar gaat hij vast niet over. Redacteuren morren over de vele veranderingen in korte tijd, maar wie is hij om de hoofdredacteur te beteugelen?

Toch verdient hij de bonus, de Raad van Commissarissen van L1 is daar van overtuigd. L1 keerde het extraatje in 2013 uit voor beter dan verwachte financiële prestaties. Wat zijn dat, beter dan verwachte financiële prestaties? Dat kan ook betekenen dat er 100 miljoen euro verlies gemaakt is, maar dat er 101 miljoen euro verwacht werd. Als je zo begint, kun je iedereen bij L1 een bonus geven. Dan wacht ik nog altijd op die bonus voor die ene reportage, die beter dan verwacht was. En de presentatoren van AvondGasten, omdat het geluid beter dan verwacht is. Of naar de kantinejuffrouw, die laatst broodjes serveerde die beter dan verwacht waren.

Maar die directeur heeft hem verdiend hoor, die bonus. Geweldig wat hij met L1 doet. Als hij er niet was, dan was het een totaal ander bedrijf. Denk ik. Hoop ik.

Ebolakoorts

Tags

, , , , , , ,

De afgelopen dagen heb ik een beetje last van Ebola-verschijnselen. Dat is niet zo vreemd, volgens mij heeft iedereen in Nederland een beetje last van griep of verkoudheid. Ik ben niet net terug uit Afrika en er heeft ook voor zover ik weet niemand met Ebola over mij heen gespuugd. Dat zou ik me namelijk vast herinneren. Daarom dat ik met deze ziektebeelden niet op mijn fietsje stap naar het VU medisch centrum.
regenboogpiet
Daar zal het namelijk wel veel te druk zijn met mensen die denken dat ze écht Ebola hebben. De kans dat je in Nederland die ziekte oploopt, is kleiner dan de kans dat je de Staatsloterij wint. De Staatsloterij, want dat je een prijs wint bij de Postcode Loterij is vrijwel zeker. Ik snap die ophef over de gratis Ben&Jerry’s niet echt, op dit moment zou ik graag met zo’n bak op de bank zitten terwijl ik een beetje zucht en kreun en zachtjes aan mijn voorhoofd voel.

Als man heb je natuurlijk veel meer last van de griep. Dat lijkt niet alleen maar zo, dat is laatst zelfs wetenschappelijk bewezen. Vandaar ook dat de Ebolakoorts ook meer heerst bij mannen dan bij vrouwen. Het is eigenlijk vergelijkbaar met de oranjekoorts, dat treft ook meer mannen dan vrouwen. De Ebolakoorts begint eigenlijk net zo’n dingetje te worden hoor, er zijn nog net geen vlaggetjes verkrijgbaar, maar de eerste hits over Ebola worden as we speak geschreven. Ik zie Ali B. en Marco Borsato al samen in een of ander Afrikaans dorp staan en een semi-mooi nummer opdragen aan alle doden.

Winkeliers zijn nog niet heel happig, maar het duurt niet lang meer voor de eerste Ebola-burger opduikt. Ik hoorde laatst al iemand in een Amsterdamse kroeg zeggen dat hij al Ebola had voordat het hip was, dus dan weet je het wel. Audi denkt er ook al over na om elke tiende klant met Ebola een van de 850.000 teruggeroepen Audi’s mee te geven. Kunnen ze nog lekker even bumperklevend de laatste weken van hun leven over de A2 knallen.

Maar Nederland is er klaar voor, hoor. De uitbraak mag beginnen. Elke provincie heeft bedden gereserveerd, zelfs in Flevoland kun je terecht als je Ebola krijgt. Als ik Ebola zou krijgen in Sierra Leone, dan bleef ik liever daar dan dat ik in Almere of Lelystad terecht kwam. In Lelystad krijg je dan eerst over de helft van je zwarte gelaat een regenboog geschilderd, want helemaal zwart mag je daar niet zijn in november en december.

Ja, nou ga ik me op glad ijs begeven, want als er één discussie in Nederland is waar ik geen mening over heb, dan is het wel de Zwarte Pieten discussie. In Syrië worden dagelijks kinderen verkracht en onthoofd, in Oekraïne weet niemand meer in welk land hij nou eigenlijk hoort, in Israel worden pasgeboren baby’s overreden, in Afrika is Ebola pas belangrijk sinds de westerse wereld er ook soms mee te maken krijgt en in Nederland maakt men zich druk of een pop van Nelson Mandela van papier mache nou wel of niet op Zwarte Piet lijkt. Welke kant het ook uitgaat met die hele discussie, het kan me gestolen worden.

Dag van het Texelse schaap – Column bij Noa de Mes, 5 okt. 2014

Tags

, , , , ,

Na lang wikken en wegen hebben we besloten om Noa de Mes vandaag door te laten gaan. Het is namelijk vandaag de internationale dag van de leraar en uit piëteit met de leraren, is ons gevraagd Noa de Mes deze maand af te blazen. Uit respect voor de leraren zijn we daarom vandaag een paar minuten later begonnen.

texelsschaap

Ik was al blij dat wij op 10 november geen Noa de Mes gepland hadden, want dan is het de Dag van de Mantelzorger. Die mensen zijn met steeds meer en zo’n evenement als het onze kan dan lelijk in de weg staan. Ik vond het dan ook erg gedurfd dat de Nederlandse overheid een herdenkingsdag plant op 10 november. De mantelzorgers zullen dat vast niet leuk vinden.

Maar 10 november was dan ook de enige logische dag om de ramp met het vliegtuig MH17 te herdenken. Het is dan namelijk 116 dagen geleden dat het vliegtuig neergehaald werd. Een logisch getal. En 11 november kon niet, want dan was er een feestje in Maastricht. 13 november was wellicht nog logischer geweest, want dan is het immers de Dag van het Respect, zoals u weet. Er is nog gedacht over 19 november, maar dan staan er al te veel dagen gepland om deze herdenkingsdag nog op de kalender te plaatsen. Je hebt dan namelijk al de Dag van de Man, Dag tegen kindermisbruik, de COPD-dag en de Toiletdag. Ik ben nog altijd het verband aan het zoeken.

Laten we voorop stellen dat de ramp met MH17 erg was. Heel Nederland is er door geraakt. Ik ook. Maar ik vind een lukraak gekozen herdenkingsdag geen reden om met zijn allen heel druk te gaan doen over een carnavalsfeest waar een erg lange voorbereiding in zit. Oad op Nuj in Heerlen heeft gewoon vette pech gehad dat die herdenking op dezelfde dag viel. Mijns inziens losten ze het goed op door te zeggen dat er een minuut stilte werd gehouden.

Want wees nou eerlijk: hoe lang gaat u op die dag stilstaan bij die ramp van 17 juli? Als het tijdens het journaal voorbij komt, denkt u even: “goh, best wel erg.” Als u overdag langs een of andere herdenking op televisie zapt, denkt u even terug aan toen. Ik ook. Maar ’s avonds zou ik best een biertje kunnen drinken terwijl Big Benny gas geeft op het podium. Het staat namelijk zo ver uit elkaar, dat ik het woord ongepast, ongepast vind.

Heel fatsoenlijk Nederland valt over de kleine organisatie van dit leuke evenement heen. Want wat kunnen wij toch goed met zijn allen zeggen dat iets niet mag. Dat we dat niet vinden kunnen op zo’n dag. Zo’n ontzettend willekeurige dag die ineens de stempel heeft van herdenkingsdag. Herdenken kun je iedere dag. Nabestaanden doen niet anders. Maar als we dan een herdenkingsdag moeten plannen, ben ik voor 17 juli 2015. Een jaar na dato. Al krijg ik dan waarschijnlijk wel ruzie met de bedenkers van de Dag van het Texelse schaap.

Station Amsterdam Amstel

Tags

, , ,

28 Station Amsterdam-Amstel

Hij is de enige die hier thuis hoort. Dat zie je aan alles. Alle andere mensen die hem voorbij stuiven, zijn maar passanten. Dit is zijn plek, hier is hij elke dag. Je ziet het aan de manier waarop hij zijn bezem quasinonchalant tegen een vuilnisbak parkeert. Of aan de manier waarop hij een papiertje van de grond afraapt en dan een vuile blik op een willekeurig iemand werpt. Zeer waarschijnlijk gooide het lieflijke meisje dat papiertje op de grond, maar in zijn opzicht zijn ze allemaal hetzelfde.

De tienduizenden treinreizigers die elke dag zijn werkplek vervuilen, hij haat ze allemaal. De schoonmaker weet diep van binnen dat hij zijn familie voedt omdat zij troep maken, maar graag had hij gezien dat ze dat met wat meer gevoel zouden doen. Als alles in de daarvoor beschikbare afvalbakken zou verdwijnen, zou dat zijn leven een stuk makkelijker maken. Zo moeilijk was het toch niet? En ze zagen hem toch lopen met zijn bezem en zijn afvalbakken? Hij snapte niet waarom mensen dan niet de moeite namen om even naar een afvalbak te lopen.

De schoonmaker haatte vooral de mensen die rond dit tijdstip van de ene kant van het station naar de andere liepen. Het was spitsuur, mensen krioelden als mieren door de massa. Een systeem leek er niet in te zitten, maar toch ging iedereen van de ene naar de andere plek en leek iedereen te weten waar hij naartoe moest. De enige niet op doorreis, was de schoonmaker zelf. Hij bewaakte het fort, waarvoor wist hij niet. Het was niet zo dat het ooit schoon werd, die illusie had hij al lang geleden opgegeven.

Pas toen hij vorig jaar een aantal dagen niet werkte, zag iedereen wat hij deed. Pas als hij niet werkte, zagen mensen hem. Nu hij weer werkte, was hij weer niks meer. Hij was weer dezelfde zombie die tussen de massa voortbewoog. In een eigen tempo, een ander tempo dan de rest. Zelfs met zijn opvallende kleding, zag niemand hem.

Hij veegde nog wat. Ik volgde hem met moeite. Zelfs terwijl ik op hem lette, verloor ik hem telkens uit het oog. Hij was er niet, terwijl ik hem toch duidelijk zag lopen. De schoonmaker, hij waande zich de baas van het station. Een eigen baas, want hij was de enige die echt gaf om de plaats waar hij werkte. En zijn werk was nooit af, als hij ’s ochtends weer op zijn werk kwam, lag het papierwerk hoog opgestapeld en waren de bakken vol. Dan begon alles weer van voor af aan.

Hulp-Frans

Tags

, , ,

Ik geloof niet meer in Frans Timmermans. Jarenlang hebben mijn ouders mij voor de gek gehouden. Vol verwachting zette ik het nieuws op en wachtte ik tot er een bericht kwam over Timmermans. Wat spookte hij nu weer uit? In welk oorlogsgebied was hij nu weer aan het bemiddelen? Frans stelde nooit teleur. De ene keer had hij het over Oekraïne, de andere keer over de neerwaartse spiraal van de PvdA. Alles was even boeiend, alles werd met evenveel passie gebracht.Bezoek minister Timmermans aan Albanië

Natuurlijk, ook mij viel het op dat Frans er soms anders uitzag, maar mijn ouders zeiden dat dat het ‘jo-jo-effect’ was of dat het door de stress kwam. Ik at het als zoete koek. Maar de laatste tijd heb ik wat beter op zitten letten. Het leek mij onwaarschijnlijk dat Frans op één dag zowel bij een hockeywedstrijd van zijn dochtertje, een voetbalwedstrijd van Roda JC, een praatprogramma in het centrum van Heerlen én de koffietafel van Juncker in Brussel kon zijn. Dat was onmogelijk!

Mijn ouders zouden daar wel een verklaring voor hebben. Frans Timmermans heeft het zo druk, dat hij soms hulp-fransen in zet. Die gaan dan in plaats van de echte Frans naar de kleinere bijeenkomsten. Waar Frans niet hoeft te spreken en alleen maar handjes hoeft de schudden, is de kans groot dat je een hulp-Frans tegenkomt. Zo hoeft de echte Frans zich alleen maar met belangrijke zaken bezig te houden, de zaken die je op het acht uur journaal ziet.

Maar ook dat zijn acteurs, ik weet het nu vrijwel zeker. Het kan nu eenmaal niet dat een normale politicus zo goed en zo vlot speeches geeft. Zeker niet in het Engels. Ik denk dat voor zijn speech bij de Verenigde Naties gewoon een Amerikaanse ‘Frans’ ingehuurd is. Dat in Rusland ook een paar ‘Franzen’ rondlopen, die als het moet de honneurs waar kunnen nemen.

Ik denk ook niet dat ik de enige ben die er doorheen aan het prikken is. Vandaar ook dat Frans nu weggezet wordt op een post, waarvan niemand weet wat het nu eigenlijk betekent. Dan kunnen ze Timmermans op laten draven om handjes te schudden in alle landen, zodat hij een wereldwijd symbool wordt. De Fransen hebben een Frans nodig en de Duitsers hebben ook gezien hoeveel hoop onze minister ons gaf in bange dagen. Die willen daar ook een graantje van meepikken.

Voor de kinderen zal ik nog doen alsof. Als er weer eens een Frans langs komt fietsen in Heerlen zal ik hem netjes groeten. Ik zal zwaaien en tegen kinderen in de buurt zeggen: “Zag je dat? Dat was Frans Timmermans. Doe maar goed je best op school, want als Frans ziet dat je je best niet doet, dan stuurt hij je zo naar de Oekraïne!”

Boom in beha in de trein – inzending Lowlands schrijfwedstrijd

Tags

, , , , , , ,

Net toen Gio Lippens in mijn oor riep dat Lars Boom en Sep Vanmarcke op jacht waren naar de koplopers, kwamen ze tegenover me zitten. De twee meiden waren begin twintig, misschien zelfs dat nog niet. Wel wekten ze mijn aandacht. Dat was apart, want tot toen was ik alleen maar met het verslag van Radio 1 in mijn oor bezig. Snel keek ik naar buiten. Eindhoven zei het bord. Aan de vele zakken die de meiden bij zich droegen, was af te lezen dat ze flink gewinkeld hadden. Bershka, Primark, H&M.
beha

Ze waren al flink in gesprek toen ze binnenkwamen en kwebbelden vrolijk door toen ze hun jas uitgedaan hadden en naast elkaar waren gaan zitten. Snel zette ik zo onopvallend mogelijk het geluid van mijn telefoon zachter. De etappe was spannend, dus helemaal afzetten wilde ik de radio niet. Toch vond ik het gesprek tegenover mij interessanter. Het ging namelijk over beha’s.

Om niet al te veel als een perverseling over te komen, staarde ik door het raam naar buiten. Elk oogcontact met de dames probeerde ik te vermijden. Zij dachten vast dat mijn muziek hard genoeg stond om hun gesprek niet mee te krijgen, want het onderwerp veranderde niet. Terwijl Lippens riep dat Boom en Vanmarcke weer ingelopen waren door een achtervolgende groep, vertelde de blonde meid over haar beha, die vaak te strak zat. Via de spiegeling van de ruit nam ik haar in mij op. Ze was knap. Niet superknap, maar leuk genoeg om naar te kijken. Haar borsten mochten er wezen en haar truitje liet inderdaad zien dat haar beha iets te strak zat. Dat zag je aan de lijntjes die door haar shirt goed te zien waren.

De brunette naast haar knikte. Zij kende het probleem. Een paar beha’s van haar waren ook erg strak. Om haar woorden kracht bij te zetten, stak ze haar borstpartij naar voren. Zij was iets minder knap dan haar buurvrouw, maar ze was wel beter gebouwd. Althans, dat dacht ik, want haar shirt was nogal wijd. Toch was op het moment dat ze haar borsten naar voren stak, goed te zien dat ze daar in ieder geval niet over mocht klagen.

Ondertussen werd de kopgroep ingelopen. In de voorste groep zaten nu nog twee Nederlanders. Lieuwe Westra en Lars Boom. De etappe was waanzinnig, de kasseien op het parcours van Parijs-Roubaix maakte de wedstrijd tot een ware veldslag. Hunkemöller maakte de beste beha’s, zei de brunette. Dat kon ik eigenlijk alleen maar beamen. Het waren ook de mooiste. Al moest ik toegeven dat ik nog nooit een vrouw in een Victoria’s Secret-beha gezien had. Wellicht dat mijn mening dan bijgesteld moest worden. De blonde meid legde de vergelijking met het volgens haar goedkope spul van de H&M.

Toen deed ze iets, waardoor ik toch even mijn concentratie verloor. Ze duwde haar borsten bij elkaar, om aan haar vriendin te laten zien wat haar beste Hunkemöller beha voor elkaar kreeg. Mijn ogen gleden van het raam direct naar de meid tegenover mij. Gelukkig waren de jonge vrouwen zo diep met elkaar in gesprek, dat ze mijn klotsende ogen niet opmerkten. Snel draaide ik me weer naar het spiegelende raam. Hier kon ik ook alles goed zien. Fabian Cancellara was er afgereden, zei Gio Lippens. Dat interesseerde mij op dat moment heel weinig.

Toch bleef ik luisteren. De voorste groep werd steeds kleiner. Lars Boom bleef nog wel voorop, maar Lieuwe Westra moest de strijd staken. Leeg gereden, op. Gevangen door de kasseien, die eerder op de dag al oud-winnaar Chris Froome tot wanhoop dreven. Huidkleurige beha’s waren niet de oplossing, hoorde ik tussendoor. Een deel van het gesprek had ik gemist, dus hoe die conclusie tot stand kwam, wist ik helaas niet. De blonde knikte heftig. Ze was het wel eens met die strekking. Langzaam begon ze te fantaseren over beha’s, met alleen het voorste deel. Op wonderbaarlijke wijze moest dat dan blijven zitten.

Bij de brunette zou dat niet kunnen, zo zei ze zelf. Haar borsten waren daar veel te zwaar en te groot voor. De blonde meid deed wat ik hoopte dat ze zou doen. De volgende secondes leken wel in slow motion te gaan. Alsof ik naar de openingsscène van Baywatch zat te kijken. In mijn gedachten zag ik Pamela Anderson in haar rode badpak en met haar waggelende borsten over het strand rennen, maar dit was echt, dit was niet in scene gezet. De blonde legde haar hand onder de borsten van de brunette en duwde haar arm omhoog. “Die zijn inderdaad zwaar!” Zei ze nogal hard. Het meisje met de bruine haren giechelde. Lars Boom ontsnapte uit de kopgroep van drie. Gele truidrager Vincenzo Nibali liet hem gaan.

Boom moest nog zes kilometer in zijn eentje naar de finish. Mijn bloed begon te kolken. Mijn oren kregen de spanning niet meer geregeld. Aan de ene kant ging een Nederlander eindelijk weer een etappe winnen, aan de andere kant waren twee meiden een gesprek aan het voeren waar ik van genoot. Het had iets voyeuristisch, iets vies. Het was alsof je bij de buurvrouw door de lamellen aan het kijken was. Het gesprek ging gewoon door. Ze waren aangekomen bij plakkertjes op de borsten, om een jurk vast te houden. Dat hadden ze wel eens op een gala gezien.

De blonde liep in een mooie, zwarte jurk over een rode loper. Het decolleté was dieper dan de Atlantische oceaan, maar toch bleef hij goed op zijn plek. Gio Lippens hield het niet meer. Was dat door die jurk? Nee, natuurlijk niet, Lars Boom was de etappe aan het winnen. Maar het beeld van de blondine in de jurk bleef mij bezig houden. Hoe bleef die jurk zo mooi zitten? Naast haar kwam de brunette staan. Ze droeg een mooie beige jurk, ook al met een diep decolleté. Nu ze haar haar zo mooi krullend droeg, zag ze er meteen een stuk mooier uit.

Negen jaar geleden was het, schreeuwde Lippens. Precies negen jaar, negen juli 2005, negen juli 2014. Ik wilde juichen, maar deed het niet. In een trein was dat raar. Net zo raar als aan andermans borsten zitten. De trein stopte, Roermond. De twee meiden tegenover me kakelden nog even door, maar stonden ineens snel op toen het treinstation omgeroepen werd. Zo snel als ze mijn leven binnengewandeld waren, verdwenen ze ook weer. Lars Boom kwam inmiddels uitgeput over de streep, tegen de verslaggever van de NOS kon hij nog geen woord uitbrengen.

Daar liepen ze, niet in een jurk met een diepe inkijk, maar allebei in doodnormale jeans. Ook de rode loper was weg, ze liepen gewoon over de stenen naar de trap richting de bus. Misschien had ik de brunette moeten zeggen dat ze haar haar moest krullen. Dat zou haar echt beter staan. Langzaam wendde ik mijn blik af. In de bank aan de andere kant van het gangpad zat een man. Vijftig gaf ik hem, kalend, met een grijze jas en een bruine broek. Hij lachte naar me.

“Lars Boom heeft gewonnen,” zei ik terwijl ik het linkeroortje uit mijn oor haalde.
“Nou en?” Zei de man en hij lachte richting de inmiddels lege bank tegenover mij. Daarna stak hij zijn duim op. Snel keek ik weg. Wat een viezerik.

Open brief aan Jan Smeets

Image
Foto: Frank Benneker

Beste Jan,

Er is ook altijd wat. Ik kan me voorstellen dat je het ook allemaal niet meer weet. De ene keer is de line-up te slecht, de andere keer te zacht en dan weer te hard. In de ogen van de doorgewinterde Pinkpopganger is het nooit goed. Dit jaar is daar een nieuwe kwalificatie bijgekomen. Het festival is simpelweg te goed.

Nou ja, goed, daar valt over te redetwisten. The Rolling Stones zijn natuurlijk al lang niet meer wat ze ooit geweest zijn, maar het trekt een totaal ander publiek naar je festival dan normaal. Een publiek dat het niet boeit of ze nou 90, 180 of 360 euro uit moeten geven voor een kaartje. Het was dus ook bij voorbaat al bekend dat veel van die oude rockers gelijk een weekendkaartje zouden kopen. Heb nou niet de illusie dat camping A straks rollator-vriendelijk moet zijn, want die mensen zijn maar een paar uur op je festival.

Zondag en maandag wordt het dus rustig op Pinkpop. Wat helemaal niet slecht is voor het festival. Kijk maar naar 2005, wat wellicht fiscaal het slechtste jaar was, maar wat qua sfeer bij mij nog altijd bovenaan staat. Maar als je headliners als Arctic Monkeys, Metallica, Editors en Arcade Fire hebt, is dat toch een beetje zonde.

Een veel betere oplossing was geweest om The Rolling Stones op een aparte dag op Megaland te zetten. Dan stel je Pinkpopgangers die al jaren gaan, ongeacht het affiche, niet teleur. Daarbij stel je ook die duizenden Stonesfans die nu geen kaartje hebben niet teleur. Daarbovenop heb je ook nog eens een extra dag je terrein vol, wat dus heel wat extra omzet oplevert. Een win-win-win situatie dus.

Natuurlijk zitten er bij de vaste festivalbezoekers ook Stonesfans. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik ook wel benieuwd was naar die oude knarren. Maar zonder de Stones was het affiche ook al top. Op zaterdagavond hoeft er voor mij geen ontzettende knaller te staan. John Mayer was prima geweest om op de achtergrond overheen te lullen met het dertigste biertje in mijn hand. De rest van het weekend had ik me dan flink vermaakt met andere bands en bezigheden die er door de jaren heen ingeslopen zijn. Het hossen bij Gogol Bordello, gooien met alcohol bij Flogging Molly, je op maandagavond onvriendelijk van het festivalterrein laten verwijderen door een securitymannetje dat duidelijk een opfriscursus sociaal gedrag nodig heeft, urenlang in een stoeltje op de camping blijven hangen terwijl de beste bands het publiek vermaken.

Dit jaar zou voor mij het vijftiende jaar Pinkpop worden. In tegenstelling tot een aantal van mijn vrienden, was ik bereid weer 180 euro neer te tellen voor een leuk weekend. Het maakte mij niet uit of je vijftien keer Krezip boekte, met als afsluiter Kane. Dan bleef ik wel wat langer op de camping zitten. Het programma dat afgelopen week gepresenteerd werd, deed mij al huiveren. Overal om mij heen hoorde ik al van mensen dat ze dit jaar toch maar weer naar Pinkpop gingen. Al die mensen die al jaren zeuren over het programma, waren nu lyrisch.

Waar komt dat vandaan, ineens? Die drift om het beste festival van Europa te zijn? Pinkpop is al het oudste festival, heeft al een prima naam opgebouwd en heeft een enorme vaste schare fans. Een vaste schare fans die nu letterlijk en figuurlijk in de kou staat. Zaterdagmorgen was de voorverkoop bij de vaste punten een aanfluiting. Mensen die al jarenlang trouw hun kaartje kopen bij een VVV of een platenzaak, werden nu afgescheept met een welgemeend sorry. Ik zelf zat al een paar uur van tevoren achter mijn computer, maar moest het ook afleggen tegen mensen die festivals normaal vies vinden.

Ik hou nog hoop dat volgend jaar een slechtere Pinkpop neergezet wordt, want op een Pinkpop waar iedereen iets te zeiken heeft, voel ik me echt thuis.

Met vriendelijke groet,

Kevin Goes