Afscheid – Laatste column Noa de Mes 06-09-2015

Tags

, , , , , , ,

Of het kleine jongetje dat postuum wereldberoemd is geworden doordat hij zielloos aanspoelde op een strand de kans heeft gehad om afscheid te nemen? Ik betwijfel het. En hoe zit het met de Duitse vrouw, wiens laatste rustplaats een Samsonite op de bodem van de Maas was? Ik denk het ook niet. En Els Borst, van wie met meer dan veertig messteken door een verwarde man haar pensioen drastisch korter gemaakt werd? Ook zij heeft niet de kans gehad gedag te zeggen.
pelt4
Ik krijg wel nog de kans om afscheid te nemen en schaam mij direct dat ik de vergelijking trek met die gruwelijke nieuwsfeiten van de afgelopen week. Want mijn afscheid is helemaal niet definitief. Mijn afscheid lijkt op dat van een Nederlandse sergeant die in Syrië gaat wonen, al moet je bij mij Syrië vervangen door Amsterdam. En met wellicht minder achterliggende Jihadistische gedachten, al word ik ook graag gezien met baard.

Nee, het is een tijd van gaan voor mij. Nu er een nieuwe burgemeester zit die ik nog nooit aan de tand gevoeld heb en met wie ik nog nooit een aanvaring gehad heb, raak ik de feeling met mijn stad een beetje kwijt. Net als dat de enige wedstrijd van Roda die ik dit jaar ga zien, in de Amsterdam Arena is. Een jaar heb ik het nog vol kunnen houden, maar nu moet ik het toegeven. Ik ben meer Amsterdammer dan Limburger nu, al zouden ze dat op mijn werk niet zeggen.

Maar die Limburgse roots, verloochen ik niet. Ik vertel nog altijd trots dat Frans Timmermans en ik altijd in dezelfde kroeg komen en dat hij mij dan negeert en ik hem. Dat Heerlen komende kerstdagen in het teken staat van Serious Request en dat iedereen daar trots op is. En dat Belgische criminelen tegenwoordig Roermond uitkiezen om te sterven en niet meer in Heerlen in het station gaan liggen om dat te doen.

En het is ook elders in Nederland opgevallen, dat de Mijnstreek hot is. Kijk maar naar al die nominaties voor de Gouden Kalveren voor Gluck Auf. Die film kan ik nu zelfs hier in alle Pathé-bioscopen in Amsterdam zien. Je ziet het ook aan de SP, waar unaniem Ron Meyer voorgedragen wordt als nieuwe voorzitter. Wij zagen het al jaren in die koempel zitten, maar nu gaat de rest van het land ook meemaken hoe hij in elkaar zit.

Ik ben natuurlijk niet de enige die vandaag afscheid neemt. Vanavond is de afscheidswedstrijd van Danny Blind als bondscoach en dan kunnen we met zijn allen zeggen: ‘Het waren twee fantastische dagen’.  Gelukkig hield ik langer stand als columnist, als ik even door mijn bestanden blader kom ik al gauw twintig columns tegen. Columns over sportwagens die raadsleden inzetten om zieltjes te winnen, columns over een enge kapster, een column over Onno Hoes en een verhaal over de dag van het Texelse schaap. Steeds weer vloeiden de woorden eruit.

Nu niet, met deze column heb ik de meeste moeite. Want hoe sluit je zo’n termijn af? Waar ga je het in je laatste verhaal over hebben? Gaat het over jezelf, of gaat het over al die schrijnende zaken die de afgelopen weken gespeeld hebben? Een beetje van beiden, daar heb ik voor gekozen. En of ik dan nog ergens spijt van heb, iets waar ik nooit aan toegekomen ben? Ik heb het helaas in al die jaren nooit over Dion Graus gehad. Daar baal ik wel van. Maar gelukkig dat Paul Dolhain in dat gat springt. En nu weer over tot de orde van de dag, ik wens u tabee, tot ziens, gluck auf en alles. Tot aan de bar, hier bij Frits en Kathinka.

Wesp

Tags

, ,

Rustig wrijft hij met z’n poten, zoals insecten dat doen. De bus van Weert naar Eindhoven zit vol, maar voor hem was blijkbaar nog plaats. Misschien heeft hij wel het mooiste plekje van ons allemaal. Met zijn hele lijf zit hij tegen het raam aan, genietend van wat de eerste zonnestralen van de dag lijken. De wesp op ongeveer 20 centimeter van mijn hoofd heeft het goed voor elkaar.

image

Zal hij in de gaten hebben dat ik hem door heb? Het is een beetje voyeuristisch wat ik doe, ik maak inbreuk op zijn privacy. Mag ik ook eens? Hoe vaak komt het voor dat je een wesp zo dichtbij je hebt zonder dat je met je armen hoeft te wapperen? Dat zal zo vast gebeuren, als het meisje voor mij door heeft dat er nét voven haar hoofd een eng beest zit.

Het meisje dat iets hiervoor nog puffend de bus ingestapt is. Ik zag haar al van een afstandje aan komen rennen. Nou ja, rennen… Mensen die een trein of een bus moeten halen rennen anders. Alsof er voor verschillende situaties, verschillende soorten ren-manieren bestaan. Mensen in doodsangst rennen heel anders dan mensen die de trein moeten halen. Alsof je nog iets van waardigheid wil behouden en niet voluit rent, waardoor je er compleet belachelijk uitziet.

Ze voelt even aan haar oor. De wesp is net daarlangs gezoefd, maar ze heeft het niet bewust meegemaakt. Gelukkig, een hysterische busrit stond niet op mijn verlanglijstje. Het insect is iets verderop op het raam gaan zitten. Nog steeds ben ik de enige in de bus die het beestje gezien heeft. Ik vraag me af of de wesp uit Weert of uit Eindhoven komt. Of hij net even naar buiten geweest is in Weert, niks herkende en toen weer de eerste de beste bus in gevlogen zijn.

Zal dat zo gaan bij wespen? Dat ze de omgeving niet herkennen, dat de lucht vreemd voor hun is of dat ze weten dat ze niet in de buurt van familie zijn? Terwijl het beestje sereen op de ruit blijft zitten, besef ik dat ik eigenlijk vrij weinig over wespen weet. Hebben ze ook een koningin, net als bijen, of zit dat heel anders?

Terwijl ik mijn kennis over wespen bij aan het spijkeren ben op mijn mobiel, zie ik in mijn ooghoek dat de wesp weer dichter bij mij is komen zitten. Ik kijk hem aan, hij mij. Hij heeft geen angst, ik ook niet. We zijn bijna bij Eindhoven, dus bij wijze van afscheid knik ik. Ik weet niet of hij dat snapt, maar hij vliegt richting de deur. Misschien moet hij hier er ook uit. Als we stoppen, blijft mijn focus op het beestje, maar die verroert zich niet. Even denk ik er over ook te blijven zitten, maar zoveel interesseert de wesp me nou ook weer niet.

Open brief aan Kevin Goes, deel 3

Tags

, , , ,

Beste ‘Kevin’,

Drie keer is scheepsrecht. Niet alleen bij mijn blogs, maar blijkbaar ook met huurcontracten afsluiten. Of, in dit geval, contracten proberen af te sluiten. Want er klopte iets niet. Althans, dat vermoeden had de woningcorporatie in Nijmegen waar je aanklopte om nog een huurwoning te huren. Dat trucje was al (minstens) twee keer gelukt, dus waarom zou het nu niet lukken?
aangifte
Maar iemand die woont in Heerlen, werkt in Amsterdam en een huurcontract in Nijmegen af wil sluiten, is verdacht. Zeker als hij dan ook nog eens een vrij Nederlandse achternaam heeft, maar zelf zeker niet uit dat land komt. Dus gingen ze zoeken op internet, in Nijmegen. Gewoon, Kevin Goes intikken en kijken wat er uit komt. Nou, daar kwamen dus twee open brieven van mij aan jou uit. En een bericht in de Limburgse kranten, een bericht in de Telegraaf en een gesprek op Radio 1.

Nee, ik heb je niet zelf gevonden, die eer kan ik niet opstrijken. Maar ik geloof wel dat ik flink geholpen heb. Zonder mijn brieven had je nu een derde huurcontract gehad, had je waarschijnlijk nu weer een wietplantage ingericht en had ik nog meer gezeur aan mijn hoofd gehad. Want zo voelt het vooral. Ik ben vooral niet zielig of bang, maar de extra moeite die ik kwijt ben met dit alles, is ronduit irritant.

Over irritant gesproken, de politie heeft niet eens de moeite genomen om mij te bellen. Via een berichtje op Facebook werd mij duidelijk gemaakt dat ik moest bellen met een woningcorporatie in Nijmegen. Toen kreeg ik te horen dat ze je uitgenodigd hebben voor een gesprek en dat toen de politie binnengevallen is om je op te pakken. Daar was wat overtuigingskracht voor nodig vanuit de woningcorporatie. De politie vindt dit soort verhalen namelijk te lastig, er is geen capaciteit om met identiteitsfraude af te rekenen.

Dat is mij letterlijk verteld, net aan de telefoon. En ik begrijp het ook wel, jij bent namelijk niet de baas. Jij bent maar een loopjongen die er met een paspoort op uitgestuurd wordt om huurcontracten af te sluiten. Waarschijnlijk als ik met mijn civiele zaak tegen jou begin, is er niets meer om te krijgen. Jij zal wel helemaal niks hebben en de grote jongens die achter je staan, zijn onzichtbaar. Nee, voor jou en voor mij loopt dit met een sisser af. Misschien maar beter ook.

Maar waar ik mij wel over verbaas, is dat jullie het nog een keer geprobeerd hebben met mijn paspoort. Ik schatte jullie hoger in. Dat jullie onderhand wel zouden weten dat ik nu op de hoogte zou zijn en dat jullie al lang weer met een ander paspoort bezig waren. Nu weet ik tenminste dat ik de komende maanden nog veel meer brieven van incassobureau’s kan verwachten. Ben ik blij dat ik je naam en adres krijg, kan ik het allemaal gewoon doorsturen.

Tot snel,

Groeten!
Kevin

Open brief aan Kevin Goes, deel 1
Open brief aan Kevin Goes, deel 2

Tobbestuurder – Column Noa de Mes, 9 juni 2015

Tags

, , , , ,

Ook zonder bestuurder ben ik net prima met de trein in Heerlen aangekomen. Vier dagen achter elkaar heb ik meerdere malen gebruik gemaakt van de trein, en het ontbreken van een topbestuurder heeft niet tot overlast geleid. In tegendeel zelfs, in totaal had ik maar vijf minuten vertraging. Dat is wel eens een heel stuk meer geweest, en toen zat er wel een grote man achter het stuur.

LEIDEN - NS Logo op de train. ANP PHOTO XTRA KOEN SUYK

Van mij had hij trouwens niet weg gehoeven, hoor, die Timo Huges. Ik mail mij ook suf en dan komt er ook wel eens een verkeerd mailtje bij de verkeerde persoon terecht. No big deal, toch? Wist die Huges veel dat er over de aanbesteding van het openbaar vervoer in Limburg zoveel heisa gemaakt zou worden? Het was immers Limburg, die mensen die alleen vlaaien eten en alaaf roepen op gezette tijden.

Huges dacht waarschijnlijk dat hier in onze provincie helemaal nog geen treinen reden. Hij dacht dat alle Limburgers zich voortbewogen op Harley Davidsons en te pas en te onpas in hun Bandidos-pyjama’s door de straten werden geduwd. Sinds ik Harrie Ramakers zo op L1 gezien heb, ben ik wel na gaan denken over mijn slaapgerei. Ik doe tegenwoordig niet meer mijn superman t-shirt aan in bed en ik let goed op wat voor een tekst er op mijn shirt staat. Ik ben zelfs er over na aan het denken om mij te laten sponsoren, voor het geval dat. Is toch mooie exposure op de regionale en zelfs landelijke televisie.

Misschien dat ik me laat sponsoren door Roda JC, die club heeft komend jaar 1,5 miljoen euro extra te verdelen en dan kan een tonnetje mijn kant op waarschijnlijk geen kwaad. Ik wil mijn telefoonrekening niet zien, al waren de mb’s die ik in Frankrijk besteed heb tijdens de wedstrijd NAC-Roda het allemaal waard. Zelfs via twitter merkte ik dat het spannend was in Breda. Mooi dat het komend jaar weer spannend wordt in Amsterdam, Rotterdam en Eindhoven. En dan niet tegen Jong Ajax, Sparta en de plaatselijke FC.

Ik kan het Timo Huges trouwens ook aanraden, een huisje in de zon in Zuid-Frankrijk. Kun je eens even helemaal iemand anders zijn, of in mijn geval, helemaal jezelf. Afgelopen week heb ik de 39 jaar dat ik hier rond loop even overzien. Ik wist zelf ook niet dat ik al zo oud was, maar de media hebben altijd gelijk en als de krant schrijft dat ik 39 ben, dan ben ik dat. Ik had ook al topbestuurder of burgemeester kunnen zijn, bedacht ik me toen. Maar ik werk gewoon als redacteur voor een radiozender. Niks bijzonders. Maar daar zou die Timo nu een moord voor doen, voor zo’n niet-bijzonder bestaan. Hij zou nu maar wat graag mijn identiteit overnemen. Misschien kan ik hem nog wel in contact brengen met wat mensen die daar meer van weten…

Open brief aan Kevin Goes, deel 2

Tags

, ,

Hoi Kevin,

Het is alweer bijna twee maanden geleden dat ik op de hoogte werd gebracht van jouw (of mijn, ik snap het niet meer helemaal) bestaan. Als ik de kosten bij elkaar op zou tellen die ik zelf alleen al kwijt ben om jouw rotzooi op te ruimen, dan was ik nu meer dan duizend euro rijker. Dagen die ik niet heb kunnen werken en dus ook niet heb kunnen declareren om dingen te regelen, een nieuw paspoort, honderden kilometers die ik in de auto heb gezeten, tel het allemaal maar op.
paspoort
Maar ik schrijf je nu, omdat ik dankzij jou voor het eerst voor de rechter mag verschijnen. Natuurlijk ben ik wel eens in een rechtszaal geweest, als journalist is dat niet zo raar, maar dit is toch anders. Ik moet namelijk aantonen dat ik mezelf ben en niet de versie die jij aan mensen voorschotelt. Bij het eerste incassobureau dat op mijn stoep stond met een kleine rekening van zo’n 13-duizend euro, had ik het geluk dat ik iemand kende. Bij dit deurwaarderskantoor is dat niet zo en die nemen zelfs met een proces verbaal geen genoegen.

Tja Kevin, ik ging dus al aangifte doen, maar de politie geeft zoiets dus niet door aan de instantie die gedupeerd is. Dat lijkt misschien logisch, maar als ik je dan vertel dat de politie eerst mij belde na een aangifte van die instantie, is een terugkoppeling niet al te moeilijk, zou je denken. Maar goed, de politie heeft blijkbaar andere dingen aan haar hoofd. Identiteitsfraude is niet het eerste probleem dat zij op willen lossen.

Je bent natuurlijk ook moeilijk te vangen. Het enige dat we van je hebben is een foto, een wazige bovendien. Oh, en een bankrekeningnummer, een telefoonnummer, een e-mailadres en loonstrookjes van waar je gewerkt hebt. Nu is het zo dat ik geen reactie krijg op mijn mails (deze zal ook wel onbeantwoord blijven) en ligt je telefoon waarschijnlijk op de bodem van de Amstel. Bij je bank ben ik bijna zo ver dat ik je rekening in mag zien en bij je oude werk kennen ze je niet. Misschien binnenkort maar eens langs gaan met je foto.

Wat ik eigenlijk het meest hoop, is dat het hier bij blijft. Dat jij je plezier gehad hebt, je bent er zonder schade vanaf gekomen en dupeert nu weer iemand anders. En dan hoop ik dat je snel eens tegen de lamp loopt. Maar val mij niet meer lastig. Ik ben er wel klaar mee. Ik wil graag weer helemaal mijzelf zijn.

Groet en hopelijk tot nooit,

Kevin

Open brief aan Kevin Goes, deel 1

Open brief aan Kevin Goes

Beste ‘Kevin’,

Van alles wat je van me kon stelen, vind ik mijn identiteit het meest eng. Een televisie kan ik vervangen, een fiets ook, maar van mijn identiteit heb ik er maar een. En jij vond het nodig om die over te nemen. Je lijkt in de verste verste niet op mij, maar je doet je voor als Kevin en huurt appartementen op mijn naam, sluit rekeningen af en zelfs op je voicemail zeg je dat je Kevin Goes bent.
Wietplantage 1200 volgroeide planten Industrieweg Soest. 1 arrestatie.
En weet je, ‘Kevin’, ik ben niet eens boos. Ik ben eerder benieuwd wie je echt bent. Wat je doet en hoe je erbij gekomen bent om mijn identiteit over te nemen. Ik vraag me ook af hoe je aan mijn paspoort gekomen bent, maar dat is niet mijn eerste zorg. Het meest nog vraag ik me af wat je nu aan het doen bent. Of je, net als ik, gewoon lekker op de bank zit en iets aan het schrijven bent. Of je ook met wazige boekideeën rondloopt in je hoofd, of je ook je best moet doen om van een niet al te sterk Limburgs accent af te komen en of je ook zo’n leuk rossig meisje met sproetjes als vriendin hebt.

Maar aan de andere kant wil ik me helemaal niet verplaatsen in jou. Ik wil niet weten hoe je in deze situatie verzeild geraakt bent, dat je zo nodig iemand anders zijn identiteit over moest nemen en op zijn naam een wietplantage in een appartement in Dordrecht moest plaatsen. Ik ben als de dood dat ik nog allerlei rare dingen tussen mijn post vind en dat ik dus elke keer moet aantonen dat ik niet die zwaar donkere gast ben die jij beweert dat ik ben. Of jij bent. Ik snap eindelijk mensen met een identiteitscrisis.

Vinden zal ik je waarschijnlijk nooit. Dat vind ik wel jammer. Niet omdat ik je op wil jagen, maar ik wil antwoord op de vele vragen waarmee ik zit. Want dat is het vooral, ik ben vooral ontzettend benieuwd naar hoe dit in godsnaam plaatsgevonden heeft. Ik sta niet snel versteld, maar jij hebt mij wel even doen schrikken met je vuile streek.

Waar ik nog het meest van opkijk, is trouwens dat je totaal niet gekeken hebt wiens identiteit je overgenomen hebt. Je kijkt even op facebook of LinkedIn en je ziet gelijk dat ik journalist ben. Iemand die tot de bodem gaat uitzoeken wie jij bent en wat je gedaan hebt. Ik heb al een foto van je, een kopie van je bankpas, je telefoonnummer, je e-mailadres. Ik weet waar je gewerkt hebt, of waar je zegt dat ‘ik’ gewerkt heb. Wellicht is het dom, misschien is het zelfs gevaarlijk, maar hier wint mijn nieuwsgierigheid het van mijn angst.

Wellicht dus tot snel,

Groet,

Kevin Goes

Klef stel – Column bij Noa de Mes, 8 maart 2015

Met mijn tas tjokvol Jodiumpillen ben ik gisteren afgereisd van Amsterdam naar het diepe zuiden. Niet met mijn dienstauto met chauffeur, maar omdat het een privé-afspraak is, ben ik met de trein gegaan. Elke keer als ik in de trein zit, bedenk ik me weer dat het een ideaal vervoersmiddel is. Je hoeft zelf niet te rijden, je kunt naar je eigen muziek luisteren en je hebt een prima uitzicht. Alle ingrediënten voor een mooie reis, het enige dat mij echt tegen staat in de trein, is dat er ook andere mensen gebruik van maken.
trein

En het lijkt wel alsof op zaterdag alle idioten in de trein stappen. Begrijp me niet verkeerd, idioten zijn vaak hele leuke mensen, maar als ze bij je in de trein zitten, word je er helemaal gek van. Zo had ik tegenover mij een stel, ik schat dat ze ergens in de veertig waren. Hij was Amsterdammer, zij een ras-Heerlenaar. Dat hoor je aan het accent. Niks mis met een accent, volgens mijn baas is dat van mij ook nog te aanwezig, maar dit was zo’n vrouw waarvoor je wegzapt bij Lingo.

De arme man moest de hele reis aanhoren hoe geweldig zij wel niet was en dat alle andere mensen in de wereld tegen haar waren. Een heerlijk Calimero-complex. Gelukkig had de man nog een fles wijn, om zijn gedachten te verzetten. Het was geen fles van 127 euro die populair zijn op VVD-feestjes, maar het huismerk van de Appie. Ook prima weg te drinken als je vriendin of scharrel je aan je kop ligt te zeuren.

Vanaf Sittard besloot hij dat hij genoeg gezeur had gehoord en begon hij haar ineens uitbundig te zoenen. Daarbij vergat hij dat er nog iemand tegenover hem zat, want zijn schoenen raakten meermaals mijn benen aan. Het kuchen van mij hielp niet. Ze waren verwikkeld in een soort klefheid die je normaal alleen maar ziet als Mark Rutte zijn kabinet probeert te lijmen, ook al zitten er meer scheuren in dan in een gemiddelde Belgische kerncentrale.

Ik probeerde mijn blik af te wenden, maar dat lukte niet. Je kunt het misschien het best vergelijken met een horrorfilm. Je wilt niet kijken, maar door de gruwelijkheid van wat je voor je ziet, ben je toch geboeid. Ik wilde aan andere dingen denken, locaties in Breda waar Paul Depla zijn wietplantage kan starten of pro-Russische rebellen waarmee Aart Zeeman ‘ Wat neet is…’  kan repeteren, maar het lukte niet. Net als bij nieuws over Jos van Rey, wilde ik meer en smulde ik van de absolute waanzin van dit schouwspel.

Jos van Rey is overigens afgebeeld als koning in het kaartspel van Christian Petermann. Ik had zelf gekozen voor een joker, is veel toepasselijker. En hoe leuk ik het idee van Petermann ook vind, ik zal nooit gaan pokeren met die kaarten. Als je de Van Rey-kaart trekt, wordt je meteen beschouwd als fraudeur en valsspeler en voor je het weet zijn er  tig  krantenartikelen door Theo Sniekers, Hans Goosen of Joep Dohmen over je geschreven. Nee, doe mij dan maar een ‘mens erger je niet’-spel met PvdA’ ers, die snappen tenminste hoe je elkaar pootje licht en koste wat kost hoog moet eindigen.

Maar terug naar die trein. Ook al zeurde zij veel en had ik geen idee wat de Amsterdammer in die Heerlense zag, ze leken wel gelukkig. De hele trein mocht daar van meegenieten, maar dat interesseerde de twee tortelduifjes blijkbaar niets. En toen ik de trein uitstapte, had ik ook een voldaan gevoel, het schouwspel had ik overleefd en de zon scheen op mijn steeds kaler wordende bolletje. En nu probeer ik al sinds die rit niet meer aan het koppel te denken, ik wil niet weten wat er zich na die rit afgespeeld heeft en ik hoef niet te zien hoe de man in haar roze badjas aan het ontbijt zit. Maar ik wil het weten, net als dat ik alles wil weten over Jos van Rey, Onno Hoes, Mark Verheijen en al die andere politici die foute dingen doen. Misschien krijg ik dadelijk wel een mooi vervolg, in de trein terug naar Amsterdam.

Open brief aan Jan Smeets, deel 2.

Tags

, , ,

pinkpop

Beste Jan,

Vorig jaar rond deze tijd was ik een beetje boos op jou, misschien kun je je dat nog wel herinneren. Ik had geen kaartje voor Pinkpop kunnen bemachtigen en dat reageerde ik af op jou. Had ik niet moeten doen, stom van me. Uiteindelijk is het vorig jaar allemaal goed gekomen, heb ik kunnen genieten van de Stones, lekker gedanst met vreemde meisjes bij de Arctic Monkeys en met bewondering gekeken naar een hemels schouwspel tijdens Metallica.

Ik vroeg vorig jaar om een Pinkpop waar op iedereen iets te zeuren heeft. Een programma met één of twee grote namen, opgevuld met troep. Gewoon, omdat ik dat gewend ben. Dit jaar heb je daar naar geluisterd en dat vind ik fijn. Het programma ontloopt net de middelmaat, maar dat hoort, dat is Pinkpop voor mij. Zo’n programma waarbij je na al die jaren gaat twijfelen of je nog wel naar Pinkpop moet gaan.

De keuze is vandaag voor mij gemaakt. Waarschijnlijk was ik wel gegaan, maar tegen de kracht van honderden illegale kaartenhandelaars, kan ik niet opboksen. Voor dit programma sta ik namelijk niet extra vroeg op om in een rij te gaan staan of om mijn computer aan te zetten. Wellicht had ik vanmiddag ergens een kaartje gekocht, of pas over twee weken. Want dit affiche nodigde daar voor uit.

Ik zag het alweer voor me, die paar dagen in juni. Met één blik op het programmaboekje zouden mijn vrienden en ik besluiten dat de camping waarschijnlijk gezelliger was dan wat er op de verschillende podia te vinden was. Een à twee bands per dag zien zou meer dan genoeg zijn en ik zou met een prima gevoel naar huis gaan. Wellicht is 180 euro een beetje veel voor een weekendje op een camping met wat achtergrondmuziek, maar voor mij werkte dat al jaren zo.

Maar als je dan op internet ziet dat één uur na de officiële verkoop er al kaarten te koop zijn voor 795 euro per stuk, dan breekt er iets in mij. En ik weet dat dat bij jou ook zo is. Die illegale handelaren die kijken niet naar het programma, die zien alleen dat Pinkpop vorig jaar een goudmijn was en daar willen ze nu op inhaken. Dit is wat Lowlands ook jarenlang overkomen is, de hype rondom het festival, niet om de muziek. Die handelaren gaan er voor zorgen dat het op deze uitverkochte Pinkpop straks helemaal niet zo druk is als iedereen zou denken en dat je drankomzet straks ontzettend tegenvalt.

Ik hoop dat ze één voor één opgespoord worden en dat die kaartjes weer gewoon in de vrije verkoop gaan. Dan zal ik er wellicht nog eentje kopen, voor de normale prijs. 180 euro voor een weekendje campingpret. Dat heb ik er voor over, meer niet.

Toch een hele fijne Pinkpop gewenst, Jan.

Groet,

Kevin Goes

Zie ook: Open brief aan Jan Smeets

Aswoensdag

Tags

, , ,

Driftig speur ik de donkere hoekjes van het internet af op zoek naar een paar nieuwe nieren. Een vervanging van mijn maag is ook nodig, maar na mijn uitgavenpatroon van afgelopen vijf dagen, zal ik daar nog even voor moeten sparen. Op mijn rekening staat niet eens een bedrag meer, maar een foto van een teleurgesteld kindje uit Afrika, die zijn hele leven moet werken voor wat ik deze carnaval achtergelaten heb bij café en aftandse restaurants in het Zuid-Limburgse.
peuken

Waarom doen we dit toch elk jaar weer? Sigarettenfabrieken kunnen drie jaar langer open blijven na mijn nicotine-marathon, die mijn sportieve aspiraties ontzettend de kop ingedrukt heeft. Jupiler houdt een bedrijfsuitje nadat het Belgische bierbedrijf ziet dat ik het jaarsalaris van een mijnwerker achtergelaten heb in een café waar ze dat schenken.

Wat is er eigenlijk zo leuk aan? Je beslist met zijn allen om een heel gek kostuum aan te trekken en zuipt, rookt en eet je helemaal naar de Filistijnen. Daarnaast loopt er nog een gek rond met een paar lange veren op zijn kop en daar is helemaal niemand verbaasd over. Sterker nog, die gast wordt verafgood. Het gevolg dat er achter loopt, denkt dat zij de belangrijkste mannen zijn van de carnaval, maar elke feestvierder weet wel beter. Belangrijk zijn met carnaval is hetzelfde als één euro winnen bij de Staatsloterij, je hebt er helemaal niks aan.

Maar het is traditie en daar hebben we er helaas nog maar zo weinig van. Vandaar dat ik er elk jaar weer bij ben, elke keer weer van vrijdag tot en met dinsdag. Vandaar ook dat ik er komend jaar weer bij ben, dat mijn lever nu al baalt van die week in februari, waar alle hoop weer weggespoeld wordt met een nieuwe laag rotzooi die een lichaam helemaal niet in zou moeten komen.

En laat niemand zich daar nou mee bemoeien, laat ons gewoon ons ding doen. Wij vermaken ons wel, in dat zuidelijke deel van dit bemoeizuchtige land. Niemand interesseert het hoe je er uit ziet en daar neemt dan ook helemaal niemand aanstoot aan. Als je mee doet, ben je welkom en als je niet mee wilt doen, dan is er vast wel iets leuks op televisie.

Ik zeur, maar ook dat hoort er een beetje bij. Op aswoensdag loop je – puffend en kreunend – met je hart onder je arm door het huis. De geur van vijf dagen lang zwetend in een veel te drukke kroeg staan, hangt er nog en je weet ook dat je weer normaal moet gaan functioneren. Maar dat hart, dat het ook zwaar te voorduren heeft gehad, dat wil je niet vervangen. Stel je voor, je krijgt een hart van een carnavalshater, waar moet ik dan het hele jaar weer naartoe leven?

Toch maar als piraat?

Tags

, , , , , , , ,

Omdat ik tegenwoordig wat verder van het epicentrum af woon, had het virus mij dit jaar nog niet echt gegrepen. Tot vanmorgen, toen ik in drie uur tijd twintig carnavalsliedjes voorbij hoorde komen op L1 radio. Voor de mensen van boven de rivieren, in Limburg wordt elk jaar het Limburgs Vasteloavesleedjes Konkoer gehouden en dat houdt in dat elk jaar het beste, nieuwe, originele liedje van Limburg gekozen wordt. Vandaag werd bekendgemaakt welke twintig liedjes naar de finale zijn. Voor de goede orde, dat zijn dus geen liedjes die op bestaande muziek gemaakt zijn of die gejat zijn uit Duitsland, maar met originele tekst en met nieuwe muziek. Mijn favoriet is ook door, dus bij deze bindend stemadvies voor Heremenie Miserabel uit Heerlen.
Aad-Piraat
Maar als je dus zo’n hele morgen alleen maar met carnaval bezig bent, dan denk je meteen aan je pekske. Je pekske, of je pakje, is je belangrijkste attribuut tijdens de carnaval. Het maakt je tot wat je die vier, vijf, zes of soms wel zeven dagen bent. Het geef je je identiteit en maakt je herkenbaar voor vrienden en familie. Die paar dagen ben je niet meer die saaie pik die bij een pensioenfonds werkt, maar ben je totaal iemand anders.

Toch moet je steeds langer nadenken over wat je aantrekt. In een land dat steeds preutser wordt en waar je steeds meer op je vingers wordt getikt als je iets ‘fouts’ doet, kun je ook met carnaval niet meer alles aantrekken. Zelfs priesters trekken even een paar dagen een ander kleed aan, om maar niet het commentaar te krijgen dat je verkleden als priester wel erg fout is. Geloof is sowieso een no-no, tegenwoordig. Jihadisten zul je niet tegenkomen in Maastricht, niet alleen omdat het nogal gevoelig ligt, maar omdat zwarte gewaden nou ook niet echt gezellig uitzien tijdens carnaval. En een rood-geel-groene bomgordel is ook een beetje raar.

Carnaval is ook de uitgelezen tijd om je mening over politiek te geven, maar in plaats van lachen om de statements die mensen willen maken, ga je dit jaar zien dat overal discussies opgestart worden. Want daar zijn we in Nederland met zijn allen heel erg goed in aan het worden. Als je een groepje tieners in de optocht ziet die verkleed zijn als toyboy van Onno, dan moet je daar om lachen en niet de optochtcommissie vragen om die groep uit de stoet te halen. Als je een Piet van Pol met duivelsstaart en een drietand ziet met op zijn rug een klein bosje VVD’ers met prominent daar in Jos van Reytje, dan moet je dubbel liggen en niet aangifte doen bij de politie vanwege smaad.

Zelf dacht ik dit jaar als Frans Timmermans te gaan. Maar toen kwam ik er achter dat hij dat waarschijnlijk zelf aan doet, net als het groepje hulpfransen dat hij om zich heen verzameld heeft. Als Zwarte Piet gaan is geen optie, want Limburgers kennende, die één op de twee carnavalvierders dat. Om een statement te maken naar die ‘Hollenders’. Ik ga dus waarschijnlijk weer als piraat. Al kan dat gevoelig liggen bij mensen die tegen The Pirate Bay zijn of ex-mariniers die in Somalië geweest zijn. Als ik er zo over na denk, dan vergaat de zin in carnaval eigenlijk weer heel snel. Maar wat neet is…