Blauwtje

Tags

, , ,

afwijzing
Als klein kind was het eigenlijk al duidelijk toen het mij alsmaar niet lukte om de knuffelbeer van mijn zus te pakken te krijgen. Het beest heette blauwtje. Wellicht had ik het toen al moeten weten dat ik voorbestemd was om mijn leven lang blauwtjes te lopen.

Ik vind mezelf daar niet zielig om, in tegendeel. De laatste jaren heb ik er een sport van weten te maken. Vaak ben ik op stapavonden op zoek naar de meid die mij het origineelst afwijst. Van “Nee”, “blijf van me af” en “ik ken je niet en ik wil je niet kennen”, tot “je stinkt”, “nee, ik heb je vlieger nergens gezien” en “ik heb je vorige week al afgewezen”, ik heb ze onderhand allemaal wel eens gehoord.

Wijze mannen zeiden ooit: ‘als je ergens goed in bent, doe het dan niet gratis.’ Daarom ben ik de laatste weken na aan het denken over een verdienmodel aan het blauwtje lopen. Om niet ook met dit idee de boot in te gaan, heb ik een aantal opties bedacht.

1. Iedereen bij wie ik een blauwtje loop, betaalt mij. Er zitten wat haken en ogen aan deze opzet, dat besef ik. Maar ik heb natuurlijk wel net een vrouw een plezier gedaan. Ze hebben de kans gekregen om iemand keihard af te wijzen, wat natuurlijk erg goed is voor het zelfvertrouwen. Ik zou mezelf neer kunnen zetten als een soort van zelfhulp-goeroe, die vrouwen laat zien dat ze elke man af kunnen wijzen.

2. Mannen betalen mij om hun te laten zien hoe het niet moet. Er zijn al duizenden boeken op de markt die mannen helpen een vrouw te scoren. Geen enkel boek helpt echt, want mannen zijn meestal te verlegen om op vrouwen af te stappen. Geen punt, ik laat hun zien hoe het niet moet en welke fouten ze allemaal kunnen maken als ze op vrouwen afstappen.

3. Ik laat me sponseren. Bedrijven die hun product bij vrouwen onder de aandacht kunnen brengen, kunnen mij betalen om hun product aan te prijzen. Een voorbeeld: “Goh, ik ruik dat je ongesteld bent. Gebruik je wel Super soft van OB?” Succes gegarandeerd. Ik loop een blauwtje, maar die meid denkt de rest van de avond wel alleen nog maar aan OB.

Er zitten natuurlijk wel pijnpunten aan dit plan. Mijn avances mogen nooit meer goed gaan. Veel geld verdienen met blauwtjes lopen, of toch af en toe succes hebben? Het is een moeilijke keuze, een onmogelijke keuze. Gelukkig ben ik ZZP’er en kan ik dus naast het blauwtjes lopen, ook nog een hoop andere dingen doen. Zoals onzin als dit schrijven, terwijl ik eigenlijk dozen in moet pakken voor mijn grote verhuizing.

Boom in beha in de trein – inzending Lowlands schrijfwedstrijd

Tags

, , , , , , ,

Net toen Gio Lippens in mijn oor riep dat Lars Boom en Sep Vanmarcke op jacht waren naar de koplopers, kwamen ze tegenover me zitten. De twee meiden waren begin twintig, misschien zelfs dat nog niet. Wel wekten ze mijn aandacht. Dat was apart, want tot toen was ik alleen maar met het verslag van Radio 1 in mijn oor bezig. Snel keek ik naar buiten. Eindhoven zei het bord. Aan de vele zakken die de meiden bij zich droegen, was af te lezen dat ze flink gewinkeld hadden. Bershka, Primark, H&M.
beha

Ze waren al flink in gesprek toen ze binnenkwamen en kwebbelden vrolijk door toen ze hun jas uitgedaan hadden en naast elkaar waren gaan zitten. Snel zette ik zo onopvallend mogelijk het geluid van mijn telefoon zachter. De etappe was spannend, dus helemaal afzetten wilde ik de radio niet. Toch vond ik het gesprek tegenover mij interessanter. Het ging namelijk over beha’s.

Om niet al te veel als een perverseling over te komen, staarde ik door het raam naar buiten. Elk oogcontact met de dames probeerde ik te vermijden. Zij dachten vast dat mijn muziek hard genoeg stond om hun gesprek niet mee te krijgen, want het onderwerp veranderde niet. Terwijl Lippens riep dat Boom en Vanmarcke weer ingelopen waren door een achtervolgende groep, vertelde de blonde meid over haar beha, die vaak te strak zat. Via de spiegeling van de ruit nam ik haar in mij op. Ze was knap. Niet superknap, maar leuk genoeg om naar te kijken. Haar borsten mochten er wezen en haar truitje liet inderdaad zien dat haar beha iets te strak zat. Dat zag je aan de lijntjes die door haar shirt goed te zien waren.

De brunette naast haar knikte. Zij kende het probleem. Een paar beha’s van haar waren ook erg strak. Om haar woorden kracht bij te zetten, stak ze haar borstpartij naar voren. Zij was iets minder knap dan haar buurvrouw, maar ze was wel beter gebouwd. Althans, dat dacht ik, want haar shirt was nogal wijd. Toch was op het moment dat ze haar borsten naar voren stak, goed te zien dat ze daar in ieder geval niet over mocht klagen.

Ondertussen werd de kopgroep ingelopen. In de voorste groep zaten nu nog twee Nederlanders. Lieuwe Westra en Lars Boom. De etappe was waanzinnig, de kasseien op het parcours van Parijs-Roubaix maakte de wedstrijd tot een ware veldslag. Hunkemöller maakte de beste beha’s, zei de brunette. Dat kon ik eigenlijk alleen maar beamen. Het waren ook de mooiste. Al moest ik toegeven dat ik nog nooit een vrouw in een Victoria’s Secret-beha gezien had. Wellicht dat mijn mening dan bijgesteld moest worden. De blonde meid legde de vergelijking met het volgens haar goedkope spul van de H&M.

Toen deed ze iets, waardoor ik toch even mijn concentratie verloor. Ze duwde haar borsten bij elkaar, om aan haar vriendin te laten zien wat haar beste Hunkemöller beha voor elkaar kreeg. Mijn ogen gleden van het raam direct naar de meid tegenover mij. Gelukkig waren de jonge vrouwen zo diep met elkaar in gesprek, dat ze mijn klotsende ogen niet opmerkten. Snel draaide ik me weer naar het spiegelende raam. Hier kon ik ook alles goed zien. Fabian Cancellara was er afgereden, zei Gio Lippens. Dat interesseerde mij op dat moment heel weinig.

Toch bleef ik luisteren. De voorste groep werd steeds kleiner. Lars Boom bleef nog wel voorop, maar Lieuwe Westra moest de strijd staken. Leeg gereden, op. Gevangen door de kasseien, die eerder op de dag al oud-winnaar Chris Froome tot wanhoop dreven. Huidkleurige beha’s waren niet de oplossing, hoorde ik tussendoor. Een deel van het gesprek had ik gemist, dus hoe die conclusie tot stand kwam, wist ik helaas niet. De blonde knikte heftig. Ze was het wel eens met die strekking. Langzaam begon ze te fantaseren over beha’s, met alleen het voorste deel. Op wonderbaarlijke wijze moest dat dan blijven zitten.

Bij de brunette zou dat niet kunnen, zo zei ze zelf. Haar borsten waren daar veel te zwaar en te groot voor. De blonde meid deed wat ik hoopte dat ze zou doen. De volgende secondes leken wel in slow motion te gaan. Alsof ik naar de openingsscène van Baywatch zat te kijken. In mijn gedachten zag ik Pamela Anderson in haar rode badpak en met haar waggelende borsten over het strand rennen, maar dit was echt, dit was niet in scene gezet. De blonde legde haar hand onder de borsten van de brunette en duwde haar arm omhoog. “Die zijn inderdaad zwaar!” Zei ze nogal hard. Het meisje met de bruine haren giechelde. Lars Boom ontsnapte uit de kopgroep van drie. Gele truidrager Vincenzo Nibali liet hem gaan.

Boom moest nog zes kilometer in zijn eentje naar de finish. Mijn bloed begon te kolken. Mijn oren kregen de spanning niet meer geregeld. Aan de ene kant ging een Nederlander eindelijk weer een etappe winnen, aan de andere kant waren twee meiden een gesprek aan het voeren waar ik van genoot. Het had iets voyeuristisch, iets vies. Het was alsof je bij de buurvrouw door de lamellen aan het kijken was. Het gesprek ging gewoon door. Ze waren aangekomen bij plakkertjes op de borsten, om een jurk vast te houden. Dat hadden ze wel eens op een gala gezien.

De blonde liep in een mooie, zwarte jurk over een rode loper. Het decolleté was dieper dan de Atlantische oceaan, maar toch bleef hij goed op zijn plek. Gio Lippens hield het niet meer. Was dat door die jurk? Nee, natuurlijk niet, Lars Boom was de etappe aan het winnen. Maar het beeld van de blondine in de jurk bleef mij bezig houden. Hoe bleef die jurk zo mooi zitten? Naast haar kwam de brunette staan. Ze droeg een mooie beige jurk, ook al met een diep decolleté. Nu ze haar haar zo mooi krullend droeg, zag ze er meteen een stuk mooier uit.

Negen jaar geleden was het, schreeuwde Lippens. Precies negen jaar, negen juli 2005, negen juli 2014. Ik wilde juichen, maar deed het niet. In een trein was dat raar. Net zo raar als aan andermans borsten zitten. De trein stopte, Roermond. De twee meiden tegenover me kakelden nog even door, maar stonden ineens snel op toen het treinstation omgeroepen werd. Zo snel als ze mijn leven binnengewandeld waren, verdwenen ze ook weer. Lars Boom kwam inmiddels uitgeput over de streep, tegen de verslaggever van de NOS kon hij nog geen woord uitbrengen.

Daar liepen ze, niet in een jurk met een diepe inkijk, maar allebei in doodnormale jeans. Ook de rode loper was weg, ze liepen gewoon over de stenen naar de trap richting de bus. Misschien had ik de brunette moeten zeggen dat ze haar haar moest krullen. Dat zou haar echt beter staan. Langzaam wendde ik mijn blik af. In de bank aan de andere kant van het gangpad zat een man. Vijftig gaf ik hem, kalend, met een grijze jas en een bruine broek. Hij lachte naar me.

“Lars Boom heeft gewonnen,” zei ik terwijl ik het linkeroortje uit mijn oor haalde.
“Nou en?” Zei de man en hij lachte richting de inmiddels lege bank tegenover mij. Daarna stak hij zijn duim op. Snel keek ik weg. Wat een viezerik.

Krulvarken in de aanbieding – Column Noa de Mes, 5 juli 2014

Tags

, , , , , , , , , , ,

Zijn wij nou altijd zo dom geweest, of was Louis van Gaal altijd al zo slim? Natuurlijk, hij stond al jarenlang bekend als een goede trainer. Hij werd kampioen met Ajax, Barcelona, Bayern Munchen en AZ, maar het kunststukje dat hij de afgelopen drie weken laat zien, is ongeëvenaard.
varken

En ik smul er van. Zeker omdat dit een wk is waar niemand in Nederland iets van verwachtte. Vier jaar geleden was de weg naar de finale al van tevoren uitgestippeld. Toen moest het gebeuren. Dit jaar was er geen hoop, Spanje zou ons genadeloos afstraffen en Chili zou voor ons ook een brug te ver zijn. Ik moet eerlijk zijn dat ik zelf ook zo dacht. Mijn halve finale in de toto op het werk kent drie dezelfde namen als nu, alleen Nederland heb ik vervangen door Italië. Hoe dom kan ik achteraf zijn.

En Louis, die wist het allemaal al. Niet dat hij het Nederlandse volk even inlicht. Of in ieder geval grote bedrijven die een slaatje willen slaan uit het wereldkampioenschap. Als Louis even gebeld had, dan was de Media Markt nooit begonnen met die actie waarbij het aankoopbedrag van een tv volledig terug betaald wordt. Daar zweten ze nu peentjes en hopen ze dat Duitsland Nederland in de finale afmaakt.

Maar wat te denken van al die supermarkten die dit jaar eens niets aan reclame doen of juist iets heel kleins? De Plus bijvoorbeeld, met die onzinnige veren. Als ze verwacht hadden dat Nederland ver zou komen, zouden ze wel iets beters verzonnen hebben. De C1000 doet helemaal niets en van de Lidl en de Dirk heb ik ook niks gezien. De Jumbo en de Albert Heijn hebben duidelijk deze slag gewonnen. Volgens mij heb ik namelijk zelfs al een stel hamsters in een juichpak zien lopen.

Maar het is nog niet te laat om nog aan te haken. Specialisten zeggen dat het nu te laat is, maar ik twijfel er aan. Na gisteravond gaat het Krulvarken natuurlijk als een speer. De Kruidvat moet een paar krultangen in de aanbieding gooien, die gaan dan ook als zoete broodjes over de toonbank. En wat te denken van Arjen Robbeenham, Van Persinaasappelen of Nigel de Jonge kaas? De spelers van Oranje zijn hot en daar moet toch zeker iets mee te doen zijn?

Oh en er is trouwens gisteren nog zo’n groot evenement begonnen. De tour de France. Ik heb gehoord dat Patrick Lefevre, de ploegbaas van Omega Pharma – Quickstep Dirk Kuijt opgeroepen heeft om Mark Cavendish te vervangen.

Lekkende doos tijdens het WK

Tags

, , , ,

Adidas-WK-bal-Brazilië-20141

Voor een publieke omroep zendt de NOS wel heel erg veel reclames uit tijdens het wereldkampioenschap voetbal. Natuurlijk, het levert de Nederlandse Omroep Stichting en de STER een hele hoop geld op, maar ik erger me er toch aan. Knap ook hoe de NOS het wegschrijft: elke helft is een nieuw programma en zelfs de rust staat in de programmagids als apart programma. Publieke omroepen mogen namelijk tijdens een programma geen reclames uitzenden, dus daarom deze oplossing. Slim.

Het geeft alleen een hele hoop frustraties. Eén reclame ergerden zich zelfs zoveel mensen aan, dat hij inmiddels van de buis gehaald is. Twee weken duurde de terror van de Braziliaanse commentator die er voor zorgde dat de verkoop van Hyundai’s naar een dieptepunt daalde. Bij het reclamebureau van Hyundai zit nu vast een of andere grapjurk zonder werk.

Een reclame die mij ook op de zenuwen werkt, is het tweede deel van de hamstermania van Albert Heijn. Het eerste deel met die hamsters in Brazilië is nog wel grappig. Maar zodra die supermarktmanager aanbelt bij Giovanni van Bronckhorst, heb ik het niet meer. Niet alleen het acteerwerk van Van Bronckhorst is abominabel (wat verwacht je ook van een oud-voetballer?), maar vooral de tekst is belachelijk. Het is namelijk zeker niet Van Bronckhorst’s eerste WK op de bank. Wat te denken van 1998, toen hij in totaal maar 66 minuten meespeelde?

Maar ik snap de grap wel hoor. Hij zit thuis op de bank. Grappig. Maar ook in die zin klopt die opmerking niet. Twaalf jaar geleden zat namelijk het hele Nederlands Elftal thuis op de bank, toen Oranje zich onder Louis van Gaal niet geplaatst had voor het WK in Japan en Zuid-Korea.

Toch vind ik de meeste reclames nog prima te pruimen. Ze sluiten aan bij de doelgroep en zijn er op gericht dingen aan de man te brengen. Letterlijk. De reclame waar ik me nog het meest aan erger tijdens dit WK, is die van Tena Lady. Die reclame waarin een niet onaantrekkelijke jongedame vertelt dat ze het over alles kan hebben met haar moeder. Over alles! Om die vunzige zinspreuk kracht bij te zetten, begint ze te vertellen over de lekkende doos van haar moeder. Gadverdamme man! Daar zit ik toch niet op te wachten in de rust van een wedstrijd tussen 22 bonkige mannen die elkaar het snot voor de ogen weg bijten?

Daarna begint ze ook nog te denken dat ze zelf ook die problemen kan krijgen. Daaaaaag sex-appeal! Waar gaat dit over? Waarom koopt zo’n bedrijf zendtijd tijdens het WK-voetbal? Dacht Tena Lady toen ze de officiële speelbal zagen meteen aan vrouwenluiers of hoe moet ik dit zien? Alsof er nu ook maar één man in Nederland tijdens het wk naar zijn vrouw geroepen heeft: “hey schat, eindelijk, iets tegen dat vocht dat door je broek heen druipt.” Nee toch? Dat Net5 bol staat van dit soort reclames, ok, maar hou dat weg van zo’n sportevenement. Daar moet het over ballen gaan.

Happy Ending? – Column voor Noa de Mes, 1 juni 2014

Tags

, , , ,

De blik die ik in de spiegel zag, was het beste te beschrijven als totale doodsangst. Terwijl het kleine vrouwtje mij in haar greep had en één voor één de baardharen op mijn wang wegstreepte, flitste mijn leven voorbij. Dit zou toch niet het einde zijn? De geur van knoflook bedwelmde me, van haar handen en uit haar mond drong de lucht mijn neus binnen. Ik zat vastgenageld in mijn stoel en kon geen kant op.

scheermes

Ik zal eerst even een paar stappen terug zetten. Eigenlijk had ik het al moeten weten toen ik de kapsalon binnenstapte. Er stond een raar, klein Chinees vrouwtje in de zaak en voor de rest was het druk. Veel te druk voor één kapster, maar toch was zij de enige in de winkel die aan het knippen was. Nu zaten er alleen maar mannen te wachten, dus wist ik dat het niet langer dan een uur zou duren voor ik aan de beurt zou zijn. Het was nou ook niet zo dat ik haast had, dus nam ik plaats.

Toen ik de zaak rondkeek, vielen mij vijf figuren op. Dat was ook niet zo moeilijk, want ze kwamen duidelijk niet van hier. Het waren Indiërs, die in Duisburg een master volgden. We kwamen aan de praat en ik leerde een hele hoop over de provincie waar ze eigenlijk vandaan kwamen. De oppervlakte was ongeveer even groot als Noordrijn-Westfalen, er woonden alleen zo’n 80 miljoen mensen. Een grote mierenhoop dus. De jongens vonden het dan ook erg fijn om eens in een rustige omgeving te zijn als Duisburg.

Terwijl drie van de Indiërs zaten te wachten om naar de coffeeshop te gaan, wilden twee van hen geknipt worden. Het Chinese vrouwtje legde uit dat ze al genoeg moeite had gehad om Nederlands te leren en dat ze dus totaal geen Engels sprak. Ik werd dus de tolk van haar richting de Indische jongens. Ik heb niet alles vertaald wat ze zei, want dan was ik vast en zeker als een racist over gekomen.

Volgens het Chinese vrouwtje zijn namelijk alle Aziaten lelijk, hebben ze stom haar en kun je er helemaal niks mee. Ze knipt liever van die mooie, Europese mannen. Die hebben mooie gezichten en fijn haar. Nou moet ik ook zeggen dat het ijdelste Indische mannetje een coupe had waar niets van te maken was. Ik vond het dan ook erg grappig dat hij uit zo’n haarboek een kapsel haalde dat onmogelijk was bij hem. Het vrouwtje heeft haar best gedaan.

Toen de Indiërs de zaak uit waren, was ik eindelijk aan de beurt. Het was inmiddels anderhalf uur later, maar ik had me vermaakt en dus mijn middag goed besteed. Zoals elke kapper, knipte ook de Chinese mijn haar anders dan ik zelf wilde, maar dat nam ik op de koop toe. Je gaat niet naar de kapper en komt terug met wat je wenst. Dat is hetzelfde als naar de supermarkt gaan zonder lijstje en toch alles meegenomen hebben. Dat bestaat nu eenmaal niet.

Ze ratelde in slecht verstaanbaar Nederlands nog door over de Aziaten en hun haar en hun hoofd waar deuken in zitten. Ik knikte een aantal keer, maar had geen idee waar ze het over had. Toen ze de boel aan het afwerken was, zei ze op een gegeven moment: “Moet beetje bijscheren.” Ik dacht dat ze het over mijn slapen had en vond het prima. Ze deed haar best maar.

Met haar gezicht kwam ze akelig dichtbij het mijne. De vrouw was denk ik rond de vijftig, ze had een pokdalig gezicht en was voor mij in ieder geval niet aantrekkelijk. Ze kwam mijn comfortzone binnen en bleef daar akelig lang. Mijn hart ging tekeer, ik moest uit deze benarde positie, maar het Aziaatje had me stevig in haar greep. Met een snelle beweging maakte ze mijn wang nat en begon met haar scheermes de haartjes op mijn wang te verwijderen. Ze vergat de hele wereld om haar heen, alsof dit nu de belangrijkste zaak van haar leven was. Zelfs toen er een volgende klant de winkel in stapte, keek ze niet op van haar werk.

Ik kon niets anders dan recht in de spiegel staren. Haar ogen probeerde ik zoveel mogelijk te ontwijken, maar ze was de hele tijd in mijn gezichtsveld en ze was dichterbij dan wie dan ook de laatste maanden geweest was. Gelukkig duurde deze terror maar tien minuten of zelfs iets minder. Ik wist dat ik bij de kapper zat, maar eigenlijk verbaasde het me dat ze na deze zeer persoonlijke behandeling niet ook een ‘happy ending’ wilde geven.

Thuis – Eerder verschenen op ZEF Magazine

Tags

, , , ,

Deze week dacht ik voor het eerst aan mijn tent. Om te checken hoe het met dat apparaat ging, moest ik een aantal trappen af naar mijn kelder. Zoals ik stiekem al dacht, lag die daar nog te drogen van het vorige festivalseizoen. In die paar maanden was hij goed droog geworden.

Tent
Dat soort dingen zijn eigenlijk vrij standaard bij mij. Het hele jaar door hoef ik niet in de kelder te zin, behalve tijdens het festivalseizoen. En dat seizoen begint met Pinkpop. Bij anderen gaan daar al drie of vier festivals aan vooraf, maar bij mij is Pinkpop de start van het seizoen. Ik baalde dan ook flink toen ik dit jaar geen kaartje had bemachtigd, maar gelukkig is dat nog goed gekomen.

De tent is dus inmiddels opgevouwen en mijn rugzak is ook uit de kelder gehaald. Niet dat ik nu al ga inpakken voor volgende week, maar het heeft wel al een beetje meegeholpen om het festivalgevoel los te krijgen. Zo ben ik weer aan het kijken naar een hippe zonnebril, heb ik al een paar losse overhemden gestreken en zijn mijn korte broeken al de was in gegaan. Ook mijn All-Stars zijn klaar voor een weekend op Megaland.

Toch wordt het dit jaar een beetje anders dan andere jaren. Ik verwacht namelijk geen grote drukte op de camping, veel mensen die op zaterdag pas om een uur of acht het terrein op komen en een zondag die erg rustig is. Dat ligt aan de programmering, maar daar is al genoeg over gezegd. Wat ik wel heel jammer vind, is dat er daardoor een groot aantal bekenden niet naar Pinkpop kan. Dat maakt het anders.

Maar anders betekent niet meteen minder leuk. Vroeger ging ik met een groep van 30 man naar Pinkpop, de laatste jaren met zijn vijven. Dat is ook anders, maar niet meteen slechter. Een paar jaar geleden vond ik Mando Diao een prima afsluiter, nu kom ik voor minder dan Metallica mijn tent niet uit. Het festival verandert, maar ik verander ook. Je kunt zeiken op alles en dat hoort natuurlijk ook wel bij Pinkpop, maar eigenlijk is het geweldig dat zo’n evenement in mijn achtertuin plaatsvindt.

Volgende week zaterdag sta ik dus weer in alle vroegte op om in de rij te staan voor de poorten van VV Schaesberg. Ik zoek een plekje op het tweede veld en trek een Schültenbrau open. En wie er dan ook naast me zit, dan voel ik me stiekem toch wel weer een beetje thuis.

Slaaptekort

Tags

, , , ,

image

Daar zit ik dan, om vijf uur ‘s nachts achter mijn computer. Het is nu al de vijfde of zesde nacht achter elkaar dat ik midden in de nacht wakker lig, maar nu hoef ik niet binnen een paar uur te werken. Daarom ben ik het maar van me af gaan schrijven.

Want het raakt me. Het raakt me meer dan ik gedacht had. De naderende degradatie van ‘mijn’ club gaat door merg en been. En dat terwijl ik het al jaren niet meer mijn club vind. Ik heb niks met de voetballers, het bestuur of de trainers. Het zijn passanten die mij niet aan Roda doen denken.

Nee, de pijn die ik voel gaat over vroeger. De afgelopen dagen denk ik aan die momenten in een schoolvakantie, dat ik met een vriend van de Heerlerbaan naar Kaalheide fietste, om daar Bob Peeters, Eric van der Luer of Ger Senden te zien bikkelen op de training.

Of aan de bekerfinales, waarin Roda iedere keer strijdde tot de laatste minuut. Twee keer was dat succesvol, twee keer was dat een ongeëvenaard gevoel. Ongeëvenaard, tot die ene dag in Milaan. Toen zat ik in een bomvol uitvak, dat ontplofte toen die snoeiharde bal van Mark Luijpers tegen de touwen vloog.

Nu staat diezelfde club aan de rand van de afgrond. Een onherkenbare ploeg moet straks iets doen, wat ik haast onmogelijk acht. Koempelmentaliteit is wat vaak geroepen wordt, als gevraagd wordt wat deze jongens missen. Maar wat is dat nog? De generatie die nu in Kerkrade speelt, weet vast niet eens dat hier ooit mijnen geweest zijn.

Wat veel beter is, is om de spelers niet jarenlang in Maastricht te zetten, maar om ze een huisje aan te bieden in Kaalheide. Nu zitten ze de hele week in een ivoren toren op het Vrijthof, waar geen Rodafans rondlopen en dus niemand ze aanspreekt op hun wanprestaties. Als ze tussen hun fans zouden wonen, kwam de ernst van de situatie misschien door.

Want er staat 41 jaar eredivisie op het spel. Maar ook het verlies van eredivisie uit Limburg, de bakermat van het betaald voetbal. De passanten vinden wel weer een nieuwe ploeg, de club heeft voor altijd een smet. Laat dat nu alsjeblieft niet gebeuren, dan slapen ik en duizende andere Rodafans tenminste weer.

VUURRRR!!! – Column ZEF Magazine 27 april 2014

Tags

, , , , , ,

rammstein_215
Een van de elementen dat onlosmakelijk verbonden is aan Pinkpop, is vuur. Ook al heeft Jan Smeets – begrijpelijk – een hekel aan de vele vreugdevuren op het eind van het festival, ze zijn ook niet meer weg te denken. De bij elkaar geraapte kartonnetjes zorgen nu eenmaal voor een beetje warmte en gezelligheid, tijdens dat leuke ‘All you need is love’ van The Beatles.

Maar dadelijk meer over die vreugdevuren, want vuur kan ook in de shows zitten op Pinkpop. Wat te denken van Rammstein, de band bij veel fans die graag tegen de voorste hekken aankruipen een onverklaarbaar verlies van wenkbrauwhaar veroorzaakt. De pyrotechnici van de Duitse hardrockband maken vaak overuren, zo ook op Pinkpop. Als het al niet warm is in het voorste vak, dan zorgt een show van Rammstein daar wel voor.

Zelf maakte ik zo’n moment mee bij Limp Bizkit, de vorige keer dat die band op Pinkpop stond. Als giga-mega-toch wel aardig-fan stond ik natuurlijk met mijn kleine hoofdje vooraan. Dat heb ik geweten. Kent u dat kapsel van Ronaldo (de Braziliaanse) van het WK 2002 nog? Hij had zijn kop kaalgeschoren, maar zo’n raar lapje op zijn voorhoofd overgehouden. Nou, na de show van Limp Bizkit was het door de vlammenwerpers bij mij precies omgekeerd. Mijn haar zat overal nog, behalve dat kleine lapje op mijn voorhoofd. Ik heb nog nooit zoveel mutsen gedragen in de zomer.

Dat ‘vuur’ ook op een andere manier de show kan stelen, bleek wel tijdens het optreden van Marilyn Manson in 2007. Hij was de afsluiter van de zaterdag en deed dat vrij klinisch. Waar ik hem eerder op Lowlands met allerlei attributen half naakt tekeer zag gaan, bleef hij nu in pak achter een spreekgestalte staan. Waar de show saai begon, greep het weer snel in. Een gigantische stortbui ontlaadde zich boven Landgraaf. De bliksemschichten en keiharde donder maken dat optreden nu nog legendarisch.

Maar terug naar dat vuur. Dat vuur, dat vaak veel te dicht bij elektriciteitskasten oplaait. Dat vuur, dat elk jaar weer ontzettend uit de hand loopt en waar de security de handen aan vol heeft. Toch levert het ook hilarische plaatjes. Twee jaar geleden bijvoorbeeld, toen er opeens een groepje kleine mensen – een leger Pinkpop-kindsoldaten – alle vuurtjes langsging om er als een gek omheen te rennen. Totaal overbodig, totaal uit de lucht gegrepen, maar zo ontzettend lachwekkend. De groep groeide gestaag, bij elk nieuw vuurtje kwamen er meer kinderen uit alle hoeken en gaten om er omheen te rennen. Van Bruce Springsteen kreeg ik helaas niets meer mee, maar ook dat was geen ramp bij het zien van al die jongeren die ontzettend veel lol hadden met iets heel kleins. En ook al mag het dan niet, het zijn de kleine dingen die juist het festival compleet maken.

Vreemde lunchroom – column Noa de Mes, 6 april 2014

Tags

, , , , , ,

Gisteren zat ik in Maaseik in een lunchroom. Ik moest wat tijd doden, en was het centrum ingelopen, om een beetje rond te dolen. Nou was ik even vergeten dat ik in België was en dat de enige grenzen die er eigenlijk nog bestaan, die van het internet zijn. Mijn smartphone was dus nutteloos, op een paar kilometer van Grevenbicht af. Fijn.
Image

Daar zit je dan, alleen, in een vreemde lunchroom, een croque Hawaii naar binnen te werken. Ik wilde eigenlijk een croque monsieur, maar wist niet of ik dat nou monsieur of mesjeu uit moest spreken. Om die keuze te vermijden, ben ik maar voor de Hawaii gegaan. En dat terwijl ik eigenlijk helemaal niet zo van ananas hou.

Maar terwijl ik de stukjes getoast brood naar binnen aan het werken was, moest ik denken aan een liedje van Acda en de Munnik. Dat gebeurt me niet zo vaak, de laatste keer was een jaar of twee geleden, toen ik het hier tijdens mijn column had over mijn vorige verbroken relatie. Ik associeer Acda en de Munnik blijkbaar met verbroken relaties. Goed om daar achter te komen.

Het was deze keer wel een ander liedje, niet dat liedje over ‘CD van hem, cd van haar’, maar ‘het regent zonnestralen’. Dat liedje gaat over een man die op een terras zit, ergens in Frankrijk in de zon. Hij heeft net zijn auto verkocht en de man die hem gekocht had, rijdt zichzelf dood. Nu ziet die man, Herman, een overlijdensbericht in de krant met zijn naam erop. De verzekering dacht dus blijkbaar nog dat de auto van hem was.

Ik moest vooral aan dit stukje denken: “een week geleden, in een park in Amsterdam, Had hij zijn leven overzien en schrok zich lam, Hij was een man wiens leven nu al was bepaald, En van al zijn jongensdromen, Was alleen het oud worden gehaald.” Nou wil ik niet zeggen dat ik dat gisteren zwart-wit vertaalde naar mijn eigen situatie, zo’n doemdenker ben ik niet. Ik heb een leuke baan, die zeker in de buurt komt bij mijn jongensdromen. En ik ben nou ook nog niet zo oud dat ik denk dat mijn leven nu al is bepaald.

Maar het zette me wel aan het denken. Soms heb je van die weken dat je aan het dolen bent, dat je niet weet welke kant je op moet en dat je zoekende bent. Dat je van krukken valt in cafés, dat je je vinger openhaalt aan de wikkel van een Döner, dat je je ex-vriendin op een datingapp tegenkomt en dat je je lichaam meer gebruikt als stortbak dan als tempel. Voor even is dat allemaal leuk, maar op een gegeven moment moet je in een vreemde lunchroom die tijd overzien. En je waarschijnlijk lam schrikken.

Dan moet je beseffen dat alleen thuis zijn helemaal niet zo erg of saai is, dat een dinsdagavond geen stapavond is en dat sigaretten slecht voor je zijn. Dan moet je erbij nadenken dat je geen twintig meer bent en na twee uur ’s middags van je kater af bent, maar dat je zelfs op maandag nog last kunt hebben van een ruige zaterdagavond. En vooral dat je niet alleen jezelf opzadelt met problemen, maar dat je directe omgeving daar ook last van heeft.

Of ook alles wat ik gisteren bedacht in die lunchroom tot uitvoering komt, kan ik niet beloven. Ik weet alleen dat het goed is om soms even een vreemde omgeving op te zoeken en eens in de spiegel te kijken. Al leek die spiegel deze keer wel heel erg op een tosti met ananas. Nog zo’n verkeerde keuze.  

Ook aan regen kun je wennen – Column ZEF Magazine, 30 maart

Tags

, ,

Kevin Goes is freelance journalist voor o.a. L1 en beginnend schrijver. Dit jaar komt zijn eerste boek uit. En ja, hij schreef die ene brief die door 70.000 mensen in één weekend online werd bekeken. Al 14 jaar gaat Kevin naar Pinkpop en voor ZEF haalt hij iedere twee weken herinneringen op.
modder

Bij een festival dat meestal rond Pinksteren plaats vindt, hoort af en toe een beetje regen. Doorgewinterde Pinkpopgangers kunnen zich meer verregende Pinkpops herinneren dan festivals waar de zon alleen maar scheen. En zoals bij elke bevolkingsgroep die te maken krijgt met een klimaat dat veelal hetzelfde is, is de Pinkpopganger geëvolueerd naar een soort die gebruik maakt van de vieze weersomstandigheden.

Ik neem u mee terug naar het jaar 2004. Het was de tweede dag van Pinkpop, de Pinksterzondag. In die jaren was het hoofdpodium niet het hele weekend in gebruik, dus werd het grote grasveld afgezet met een lint. De hele week al regende het. En niet zo’n beetje ook. Het goot en dan overdrijf ik niet. Het festivalpubliek van toen was nog ruwweg grauw en wild. Jaren later zou men terugkijken op die tijd alsof er alleen maar barbaren naar Pinkpop gingen. En wat doen barbaren? Jawel, die maken buikschuivers in grote modderpoelen. En zo geschiedde dus ook op die dag.

De modderpoel liep zo’n beetje van de dranktent naast het bonnenverkooppunt links op het festivalterrein (volgt u mij nog?) tot aan het grote kuiken van 3FM. Een aardige afstand dus. Voor menig liefhebber van alcoholische versnaperingen – dat was te zien aan de omvang van de bierbuiken rondom de poel – een uitdaging. De momenten dat de vliegende vetkwabbels door de lucht zweefden zijn nog altijd magisch in mijn gedachten. De G-krachten die vrijkwamen als zo’n bebaarde, langharige rocker met zijn torso landde in de bruine smurrie, staan voor altijd in mijn geheugen gegriefd.

De regen kan ook nog altijd legendarische concerten maken. Ik denk niet dat ik het concert van The Dandy Warhols op Pinkpop 2003 ooit nog zal vergeten. De zondag was weer een druilerige aangelegenheid. Poncho’s waren gelukkig nog niet erg in trek, mensen gehuld in vuilniszakken en plastieken zeilen werden uit de kast gehaald om de sfeer te verhogen. De sfeer die werd nog beter toen The Dandy Warhols het nummer ‘Godless’ inzetten en spontaan de zon zich liet zien. Ik geloof niet in een hoger wezen, maar toch was dat wel even een mooi momentje.

Dat moment staat natuurlijk niet op zich. Zo heeft iedereen wel een legendarische Pinkpop herinnering die iets met de regen te maken heeft. Foo Fighters, drie jaar geleden, wie kan het zich niet herinneren? Die geweldige regenboog die het concert echt afmaakte.

Regen hoort bij Pinkpop, net als slecht voedsel en vervelende security. Je kunt je er aan ergeren, maar boven alles: je went er aan. Dus ook al wordt het komend jaar snertweer, ik vermaak me toch wel.